หลังสังหารสัตว์ติดเชื้อที่อยู่ตรงหน้า หยุนเช่อก็มองทั้งสามคนที่ชะลอความเร็วลงอีกครั้ง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้า
“คิดจะถ่วงเวลากับผู้วิวัฒน์สายความเร็วอย่างฉันงั้นเหรอ หึ!”
ขณะเดียวกัน ไป๋ชิงชิงที่ตามมาจากด้านหลังก็ใกล้เข้ามาทุกที จนมองเห็นเงาของอีกฝ่ายได้ราง ๆ แล้ว หยุนเช่อไม่รอช้า เร่งตามไปต่อ
การรบกวนอย่างต่อเนื่องทำให้ความเร็วของทั้งสามลดลงเรื่อย ๆ แต่หยุนเช่อกลับพบว่าสัตว์ติดเชื้อรอบด้านดูเหมือนจะมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
“ตูม!”
เขาซัดสัตว์ติดเชื้อตรงหน้าจนตายอีกตัว ก่อนควักแก่นผลึกสัตว์ออกมาอย่างคล่องแคล่ว ตอนนั้นไป๋ชิงชิงก็ตามมาทันแล้ว เธอถามด้วยความสงสัย
“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมสัตว์ติดเชื้อถึงซุ่มโจมตีแค่พวกเรา แต่กลับไม่สนใจสามคนนั้นเลย?”
หยุนเช่อเองก็งุนงงกับคำถามของไป๋ชิงชิง
“ฉันก็กำลังคิดเรื่องนี้อยู่ เมื่อกี้มีสัตว์ติดเชื้อตัวหนึ่งพุ่งผ่านข้างตัวพวกเขาสามคนไปแทบจะชนอยู่แล้ว แต่ก็ยังไม่โจมตีพวกเขา
ช่างเถอะ ยังไม่ต้องคิดเรื่องนี้ก่อน ในเมื่อคุณตามมาทันแล้ว ฉันจะไปดักพวกเขาเอง”
พูดจบ หยุนเช่อก็เร่งความเร็ว พริบตาเดียวก็ไปถึงจุดที่อยู่ไม่ไกลตรงหน้าทั้งสามคน
เมื่อเห็นภาพนั้น ทั้งสามก็เบรกกะทันหัน คนที่สามรีบก้าวออกมา เตรียมต่อสู้
แต่จังหวะนั้นเอง ไป๋ชิงชิงไล่ตามมาจากด้านหลัง เสียงเหี้ยมเกรียมของหัวหน้ากลุ่มใหญ่ก็ดังขึ้นทันที
“กลับมา!”
พอสิ้นเสียง คนที่สามก็หยุดฝีเท้าทันที ก่อนจะกลับไปยืนข้างหัวหน้ากลุ่มใหญ่ที่ขาหัก
เวลานี้ หยุนเช่อจ้องทั้งสามเขม็งอยู่ด้านหน้า ส่วนไป๋ชิงชิงก็มาหยุดห่างจากพวกเขาไม่ถึง 20 เมตรจากด้านหลัง ทั้งคู่จับตาดูสามคนนั้นโดยไม่ขยับ