ขณะที่ฉากไล่ล่าสังหารกันถึงตายกำลังดำเนินอยู่ในแดนรกร้าง ภายในเขตพิเศษแสงออโรราเวลานี้ ประตูวิลล่าของจี้ฉางก็ถูกเคาะขึ้นกะทันหัน
บนโต๊ะควบคุม พอได้ยินเสียงจากนอกประตู จี้ฉางก็ก้มมองสายรัดข้อมืออย่างสงสัยแล้วเอ่ยว่า
“นี่ก็เที่ยงคืนแล้ว ใครกัน?”
ระหว่างพูด จี้ฉางลุกขึ้นเดินออกไป
เมื่อมาถึงหน้าประตูและเปิดออก คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าทำให้จี้ฉางตกใจ
ชายตรงหน้าผมขาวโพลน แต่งตัวไม่เรียบร้อย ดูกระวนกระวายอย่างยิ่ง สวมเสื้อผ้าป่านหยาบ ๆ เขาเคี้ยวเมล็ดแตงโมอย่างรวดเร็วพลางสังเกตเห็นจี้ฉางเปิดประตู จึงพูดขึ้นว่า
“ตามฉันมา หนานกงเทียนเรียกพบ”
พูดจบ อีกฝ่ายก็หันหลังเดินจากไปทันทีโดยไม่รอว่าจี้ฉางจะตกลงหรือไม่
แต่ชั่วขณะที่อีกฝ่ายหันหลังให้ เมื่อเห็นแผ่นหลังของเขา จี้ฉางก็อดชะงักอีกครั้งไม่ได้
บนหลังชายชรามีกระบี่ถึงเก้าเล่ม แต่ละเล่มยาวสั้นไม่เท่ากัน เล่มที่ยาวที่สุดแทบลากพื้น ส่วนเล่มที่สั้นที่สุดมีขนาดเพียงฝ่ามือ เล็กกว่ามีดสั้นเสียอีก
เมื่อชายชราที่กระวนกระวายจนแทบเรียกได้ว่าร้อนรนเป็นคนนำทาง จี้ฉางขมวดคิ้วเพียงชั่วครู่ ก่อนจะออกเดินตามไป
ยามค่ำคืนในเขตเอเงียบสงัดอย่างยิ่ง ทั้งสองเดินนำหน้าและตามหลังกันโดยไม่พูดอะไร ท้องฟ้ายามค่ำคืนดูเหมือนเหลือเพียงเสียงเคี้ยวเมล็ดแตงโมถี่ ๆ ของชายชรา
จี้ฉางเดินตามอีกฝ่ายเลี้ยวไปเลี้ยวมานานกว่าหนึ่งชั่วโมง กระทั่งเสียงปืนแว่วมา เขาจึงพึมพำตามหลังอีกฝ่ายว่า
“ดูเหมือนจะเป็นสนามยิงปืน ดึกดื่นป่านนี้ เจ้าเด็กนั่นนัดฉันมาที่นี่ทำไม?”
ระหว่างที่จี้ฉางพูด เงาของเจ้าเด็กนั่นก็ปรากฏขึ้นในระยะไกลแล้ว