เขตดี
บนกำแพงเมือง
เมื่อเทียบกับกำแพงเมืองในช่วงแรก กำแพงแห่งนี้ดูใกล้พังทลายยิ่งกว่าอย่างเห็นได้ชัด
แต่ยังดีที่สัตว์ติดเชื้อและผู้ปนเปื้อนจำนวนมหาศาลกำลังเร่ร่อนอยู่นอกเมือง กองกำลังขนาดใหญ่ยังไม่ได้บุกเข้ามาอย่างเป็นทางการ แนวป้องกันในตอนนี้จึงยังถือว่าปลอดภัย
เวลานี้บนกำแพงเมือง หลี่จี๋กวงบาดเจ็บหนักกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด ถึงขั้นยืนหลังค่อมเล็กน้อย
ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังพยายามยืนอยู่ต่อหน้าผู้คนนับหมื่นนับแสน
เพราะมีเพียงแบบนี้เท่านั้น ผู้คนถึงจะไม่แตกตื่น
ถ้าก่อนหน้านี้หลี่จี๋กวงแค่คาดเดา การที่กลุ่มทหารรับจ้างระลอกใหม่เข้าร่วม พร้อมกับเห็นกระสุนเหยี่ยวดำถูกยิงถล่มออกไปราวกับไม่รู้จักหมด ก็ทำให้เขามั่นใจในบางเรื่องแล้ว
เวลานี้หลี่จี๋กวงไร้ซึ่งความน่าเกรงขามอย่างที่เคยมี เลือดไหลซึมจากมุมปากเป็นระยะ แต่เขากลับกวักมือเรียกไป๋ชิงชิงที่อยู่ไกลออกไป
“ชิงชิง เธอมาอยู่กับพวกเราที่เขตพิเศษแสงออโรรานานแค่ไหนแล้ว?”
เมื่อได้ยินเสียง ไป๋ชิงชิงก็เดินเข้าไปหาเขาพลางตอบว่า
“8 ปีแล้ว มีอะไรเหรอ?”
“8 ปีแล้วสินะ ฉันยังจำเด็กสาวดื้อรั้นคนนั้นได้อยู่เลย ตอนที่ด่าฉันซึ่งเป็นผู้ควบคุมเขตพิเศษ ตอนนั้นถ้าพี่เป้าไม่ห้ามไว้ละก็ ฮะ ๆ”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็เปลี่ยนเรื่องกะทันหัน น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย
“เธอมองทางนั้นสิ แล้วก็มองทางโน้นด้วย”
ไป๋ชิงชิงมองตามทิศทางที่หลี่จี๋กวงชี้ไป ก่อนหันไปมองอีกทางด้วยสีหน้าฉงน
“ทุกอย่างนี้คือเส้นทางที่เขตพิเศษแสงออโรราของเราค่อย ๆ ฝ่าฟันมาจนถึงวันนี้ รวมถึงกำแพงเมืองใต้เท้าพวกเราด้วย เมื่อก่อนถ้าไม่ใช่เพราะเถี่ยตั้นไอ้หมอนั่นยอมเสี่ยงชีวิตสังหารหัวหน้าฝูง พวกเราก็คงไม่มีพื้นที่อย่างเขตเอฟหรอก แล้วก็ชิงชิง ลองดูพวกกลุ่มทหารรับจ้างของเธอสิ”