เมื่อได้ยินอีกฝ่ายเร่งเร้าไม่หยุด จี้ฉางก็แบมือทั้งสองข้างอย่างจนใจแล้วเอ่ยขึ้น
“ของพร้อมขายหมดแล้ว”
“อะไรนะ?” เสียงของไป๋ชิงชิงที่เมื่อครู่ยังฟังสบาย ๆ พลันดังขึ้นจนแทบแตกพร่า
“หมดแล้วเหรอ? ทำไมถึงหมดได้ล่ะ คุณไม่มีทางหมดหรอก แล้วจะทำยังไง? ทำยังไงดี? หมดจริง ๆ เหรอเนี่ย”
ชั่วขณะนั้น ไป๋ชิงชิงเสียขวัญจนแทบสิ้นสติอย่างที่ไม่ค่อยเกิดขึ้นกับเธอ ร่างทั้งร่างราวกับหมดแรง ทอดเสียงพึมพำกับตัวเอง
จากนั้นอีกฝ่ายก็เหมือนยอมรับชะตากรรม เดินโซเซเตรียมจากไป พลางพูดต่อ
“นี่มันชะตากรรม ชะตากรรมของแสงออโรรา”
จี้ฉางเห็นอีกฝ่ายหันหลังแล้วก็เกาหัวอย่างสงสัย แต่ยังคงส่งเสียงเรียกไว้
“แค่ก ๆ เอ่อ... คุณคงเข้าใจผิด ที่ผมหมายถึงคือของพร้อมขายหมดแล้ว แต่ของในคลังยังมีอีกนิดหน่อย”
สิ้นคำ ไป๋ชิงชิงที่แววตาหม่นลงไปแล้วก็หันขวับ รูม่านตาขยายกว้างขณะจ้องจี้ฉาง
เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีปฏิกิริยาเช่นนั้น จี้ฉางก็เกาจมูก ก่อนจะพูดอย่างจริงจัง
“ตกลงกันก่อนนะว่าจะปล่อยของในคลังเท่าไร ผมเป็นคนตัดสินใจ ถ้าคุณจะแย่ง ผมก็สู้คุณไม่ไหวหรอก ยอมก็ได้ แต่คุณก็รู้ว่าจะเกิดอะไรตามมา”
ระหว่างพูด จี้ฉางเดินไปยังตู้เซฟที่อยู่ด้านข้าง
“ติ๊ง ยืนยันตัวตนสำเร็จ”
“ติ๊ง สแกนผ่าน”
“ติ๊ง รหัสผ่านถูกต้อง”
เมื่อทำทุกอย่างเสร็จ จี้ฉางไม่ได้เปิดตู้ทันที กลับเหลือบมองไป๋ชิงชิงอย่างระมัดระวัง
เมื่อเห็นอีกฝ่ายมองเขาอย่างสงสัยโดยไม่ได้โกรธ จี้ฉางจึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
“กึก...”