ฐานปลอกกระสุนทั้ง 10 ชิ้นบรรจุจนเต็มแล้ว เมื่อมองดูยังมีกระสุนปืนเทพสายฟ้าเหลือเกือบสองในสามที่ไม่มีอะไรให้ใส่ จี้ฉางจึงหยิบสายรัดข้อมือขึ้นมา ส่งข้อความหาพี่เหลียนทันที
“พี่เหลียน ผมเปิดสิทธิ์ให้เข้ามาที่เขตบีแล้ว เอาฐานปลอกกระสุนปืนเทพสายฟ้ามาให้หมด”
ข้อความหมุนค้างอยู่ข้างคำว่าส่งนานถึง 2 นาที กว่าจะขึ้นว่าส่งสำเร็จ จี้ฉางอดขมวดคิ้วไม่ได้
“สัญญาณแย่ลงเรื่อย ๆ พวกโจรแดนรกร้างนี่จะก่อเรื่องไปถึงเมื่อไหร่กัน?”
ระหว่างที่พูด พี่เหลียนก็ส่งข้อความกลับมา
สิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดคือ ตอนพี่เหลียนมาถึง เธอกลับมาพร้อมกับไป๋ชิงชิง
“ฉันเจอพี่เหลียนตรงทางเข้าเขตบี เลยพามาด้วย ว่าแต่เป็นเจ้าของกิจการใหญ่โตขนาดนี้ ขี้เหนียวไปหน่อยไหม? รถคันหนึ่งตั้งแสนกว่าเอง แต่ไม่ยอมจัดให้พนักงานสักคัน ปล่อยให้เธอหอบของกองใหญ่เดินมาแบบนี้น่ะเหรอ?”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มของไป๋ชิงชิง จี้ฉางชะงักไป ก่อนจะพยักหน้าตอบ
“ผมคิดไม่รอบคอบเอง คุณพูดถูก พี่เหลียน ไปจัดการของในห้องปฏิบัติงานสักพักเถอะ เข้าไปแล้วก็จะรู้เองว่าควรทำอะไร”
ส่วนพี่เหลียนนั้นเพิ่งมาที่วิลล่าแห่งนี้เป็นครั้งแรก จึงกำลังมองสำรวจไปรอบ ๆ
แต่พอจี้ฉางพูดจบ พี่เหลียนก็ชะงักไปเช่นกัน
เมื่อสังเกตเห็นว่าไป๋ชิงชิงกำลังมองมาทางตน พี่เหลียนก็รีบพยักหน้า ก่อนเดินเข้าไปในห้องปฏิบัติงานแล้วปิดประตูตามหลัง
พอประตูห้องปฏิบัติงานปิดลง พี่เหลียนก็พูดเสียงเบาว่า
“เจ้านายถึงกับให้ฉันเข้ามาในห้องปฏิบัติงาน”
ระหว่างพูด เธอเงยหน้ามองไปรอบ ๆ