ไป๋ชิงชิงหันหลังจากไป ส่วนจี้ฉางจ้องแก่นผลึกสัตว์ระดับ F บนโต๊ะด้วยสีหน้าสับสน
“กลืนกิน? กินเข้าไปเลยเหรอ? ของแบบนี้แน่ใจนะว่าจะไม่บาดไส้?”
ระหว่างพูด จี้ฉางก็หยิบแก่นผลึกสัตว์ขึ้นมา ก่อนมองไปทางปู้ไจที่อยู่นอกประตู
“ปู้ไจจิ๋ว ของแบบนี้ต้องกินยังไง?”
ปู้ไจที่อยู่ตรงประตูหลังไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร เธอตอบตรง ๆ ว่า “นี่ไม่ใช่ของกิน ต้องดูดซึม แค่คาบไว้ในปากก็พอ”
ได้ยินเช่นนั้น จี้ฉางก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด จากนั้นโยนแก่นผลึกสัตว์เข้าปากเหมือนโยนถั่วลิสง
“ไม่มีรสชาติเลย”
พึมพำจบ จี้ฉางก็กลับไปยังห้องปฏิบัติงานทันที แล้วก้มหน้าจัดกระสุนปืนเทพสายฟ้าต่อ
สำหรับฐานปลอกกระสุนปืนไรเฟิล หนึ่งฐานบรรจุได้มากที่สุด 10,000 นัด
ผ่านไปสิบกว่านาที กระสุนปืนเทพสายฟ้าจำนวนมากที่กระจัดกระจายอยู่ในถังเหล็กก็ถูกจัดเรียงลงในฐานบรรจุกระสุน แต่ละฐานมีขนาดหนึ่งเมตรคูณหนึ่งเมตร สูง 10 เซนติเมตร รวมทั้งหมด 10 ฐาน ได้กระสุนทั้งสิ้น 100,000 นัด
เมื่อเห็นว่ายังมีกระสุนปืนเทพสายฟ้ากระจัดกระจายเหลืออยู่ในถังเหล็ก จี้ฉางจึงกลับไปนั่งที่โต๊ะทำงาน แล้วลงมือทำต่อ
จนกระทั่งพลบค่ำ เสียงชายวัยกลางคนด้านนอกดังขึ้น จี้ฉางถึงลุกเดินออกไป
“น้องจี้ นี่ไง ทำเสร็จแล้ว ทั้งหมด 500 หยวน เอ๊ะ หน้าไปโดนอะไรมา?”
ได้ยินคำถาม จี้ฉางก็รับของชิ้นเล็ก ๆ ที่อีกฝ่ายทำให้มา มันดูคล้ายภาชนะบีบครีมแต่งหน้า เขาพยักหน้าอย่างพอใจ
“ใช้ถนัดมือดีนี่ ฝีมือไม่เลวเลยนะพี่ชาย!”
ทันทีที่พูดจบ จี้ฉางก็ชะงักไป