หลังอ่านแชตกลุ่มในสายรัดข้อมือระดับสูงจบ จี้ฉางก็นั่งอยู่หน้าแผงควบคุม ครุ่นคิดอยู่นาน
“เฮ้อ! นี่มันเรื่องอะไรกัน เขตพิเศษยังปกติดีแท้ ๆ แต่คนระดับสูงกลับหนีไปก่อนแล้วคนหนึ่ง”
ระหว่างพูด จี้ฉางก็กลับมาทำงานอีกครั้ง เตรียมผลิตปลอกกระสุนปืนเทพสายฟ้าที่เหลือให้เสร็จทั้งหมด
ไป๋ชิงชิงลงมือรวดเร็วมาก ตอนเที่ยงอีกฝ่ายก็ส่งปลอกกระสุนปืนเทพสายฟ้าหนึ่งล้านชิ้นมาให้แล้ว
เรื่องนี้ทำให้จี้ฉางหมดห่วงทันที เขาถูมือเตรียมลงมือทำงานใหญ่ให้เต็มที่
แต่ขณะที่จี้ฉางเพิ่งเริ่มทำงาน ชายแปลกหน้าคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในคฤหาสน์อย่างกะทันหัน
เมื่อได้ยินเสียงปู้ไจคุยกับอีกฝ่ายในห้องรับแขก จี้ฉางก็หยุดมือทันที ก่อนจะเปิดประตูออกมาด้วยความสงสัย
วินาทีต่อมา เด็กหนุ่มในเสื้อโค้ตกันลมสีเทาสไตล์ยุโรปก็ปรากฏตรงหน้า
อีกฝ่ายนั่งอยู่บนโซฟาราวกับเป็นบ้านตัวเอง
ส่วนปู้ไจที่อยู่ข้าง ๆ กำลังจ้องเขม็งใส่อีกฝ่ายอย่างโมโห
พอเห็นจี้ฉางออกมา ปู้ไจก็ฟ้องอย่างน้อยใจทันที “พี่เจ้าของร้าน ดูเขาสิคะ ไม่มีมารยาทเลยสักนิด”
ได้ยินเช่นนั้น จี้ฉางก็เดินเข้าไปหาอีกฝ่ายพร้อมถามอย่างสงสัย
“ขอโทษนะ คุณเป็นใคร?”
ตอนนั้นเอง เด็กน้อยผู้ดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัยก็ลุกขึ้นเสียที
หลังจากพิจารณาจี้ฉางอยู่ครู่หนึ่ง อีกฝ่ายก็ยิ้มอย่างสง่างามราวกับผู้ใหญ่ตัวน้อย
“หนานกงเทียน”
จี้ฉางมองเด็กชายตรงหน้าที่อายุราวสิบกว่าขวบแล้วรู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง แต่ก็นึกไม่ออกในทันที จึงคิดว่าอาจเคยเจอกันแค่ครั้งสองครั้ง แล้วถามออกไป
“หนานกงเทียน? เรารู้จักกันเหรอ? อีกอย่าง บุกรุกบ้านฉันแบบนี้ ไม่กลัวผู้รักษากฎหมายหรือไง?”