ค้นหาอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่พบสิ่งที่ต้องการ จี้ฉางจึงได้แต่พึมพำเบา ๆ อย่างจนปัญญา
“หรือจะให้ฉันทำขึ้นมาเอง? ขาดแค่ระบบบรรจุดินปืนเท่านั้น เครื่องนี้ของฉันก็แทบจะเป็นโรงงานผลิตอาวุธขนาดย่อมแล้ว แต่ใครจะทำเจ้าสิ่งนี้เป็นล่ะ?”
ระหว่างครุ่นคิด จี้ฉางก็หยิบปลอกกระสุนปืนเทพสายฟ้าขึ้นมาทีละชิ้น แล้วเริ่มทำต่อ
ยามเช้า เสียงใส ๆ จากลานหลังบ้านรบกวนจี้ฉาง เขาจึงลุกขึ้นยืดเอวที่เมื่อยล้า
จากนั้นจี้ฉางก็ก้มมองกระสุนปืนเทพสายฟ้าที่วางอยู่ข้าง ๆ แล้วพึมพำเบา ๆ
“ถ้าไม่มีระบบบรรจุดินปืน ความเร็วของฉันก็น่าจะอยู่ที่ 8 นัดใน 2 วินาที ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ก็ 6-7 ชั่วโมง หมายความว่าตอนนี้ฉันมีกระสุนอยู่แล้ว 100,000 นัด”
พูดจบ จี้ฉางก็เปิดประตูออกมา แล้วบอกปู้ไจที่อยู่ในลานหลังบ้านว่า
“ฉันจะออกไปข้างนอก อย่าให้ใครเข้าไปในห้องทำงานของฉัน”
ปู้ไจรับคำสั่งของจี้ฉาง พลางหมุนทวนในมือกลับอย่างคล่องแคล่วแล้วเก็บมัน ก่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง
“เข้าใจแล้วค่ะ พี่จี้ฉาง”
จี้ฉางรีบมาถึงเขตซี แล้วตรงไปยังร้านของพี่ชายที่ทำตู้นิรภัยระดับเฟรม
“โอ้ จี้น้องชาย ลมอะไรหอบนายมาถึงนี่ล่ะ? อยากได้อะไรบอกมาได้เลย”
เมื่อเผชิญหน้ากับการต้อนรับอย่างกระตือรือร้นของพี่ชาย จี้ฉางก็ยิ้ม ก่อนหยิบแบบแปลนที่วาดไว้แล้วออกมาและพูดว่า
“กรวย 8 อันที่ปรับระดับได้เอง ดูตรงนี้ แต่ละอันห่างกัน 1.42 เซนติเมตร เรียงเป็น 2 แถว ส่วนความถี่การปรับอัตโนมัติให้เว้นช่วง...”
ขณะที่จี้ฉางอธิบาย คิ้วของพี่ชายที่อยู่ข้าง ๆ ก็ค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
จี้ฉางอธิบายไป พี่ชายก็ซักถามไป ทั้งคู่ใช้เวลาคุยกันอยู่นานจนเกือบหมดช่วงเช้า ในที่สุดก็หารือกันเสร็จ