เพราะสัญญาณถูกรบกวน สินค้าที่เดิมกำหนดส่งจึงมาถึงช้ากว่าที่คุยกันไว้ถึงครึ่งวัน
ดึกคืนนั้น กองกำลังรับจ้างจ่านโซ่วระดมกำลังยอดฝีมือออกมาถึง 50 คน คุ้มกันรถคันหนึ่งที่คลุมด้วยผ้าดำจนมองไม่เห็นว่าข้างในคืออะไร แล่นเข้ามาในเขตบี จี้ฉางซึ่งกำลังหลับอยู่ถูกปลุกให้ตื่นทันที
พอเปิดประตู คำติดปากที่หัวหน้ากองกำลังจ่านโซ่วพูดเป็นประจำก็ดังขึ้นพร้อมกัน
“แม่งเอ๊ย คุณจี้ ของนี่พี่น้องเอามาส่งให้แล้ว คนของหลิ่นตงบอกว่าที่นี่สัญญาณห่วยลงเรื่อย ๆ จนวันนี้กว่าจะกะพริบสักทีต้องรอเป็นชั่วโมง”
“งั้นเหรอ? ฝีมือพวกโจรแดนรกร้างนั่นแหละ ทำอะไรไม่ได้หรอก ให้พี่น้องสักสองคนช่วยยกเข้ามาหน่อย”
ระหว่างพูด จี้ฉางก็เบี่ยงตัวหลบ ชายฉกรรจ์สองคนจึงยกเครื่องจักรที่ยาวถึง 3 เมตร กว้าง 1 เมตร ดูคล้ายเครื่องจักรในสายการผลิต เข้ามาในห้องเล็กตามสัญญาณของเขา
“คุณจี้ ผมมันคนหยาบ ๆ ไม่ค่อยเข้าใจ พวกโจรแดนรกร้างนี่ก็ไม่ยอมสู้จนตาย ทั้งยังไม่ถอนกำลัง
ตกลงพวกมันกำลังถ่วงเวลาอะไรอยู่? รอปรับสัดส่วนกระสุนรอบหน้าเหรอ? ล้อเล่นน่า เราเคยเสียท่ามาแล้วครั้งหนึ่ง รอบหน้าเราต้องระวังแน่ พวกมันจะได้อะไร?”
จี้ฉางได้แต่ยักไหล่อย่างจนใจเมื่อได้ยินหัวหน้ากองกำลังจ่านโซ่วพูด
“ใครจะรู้ล่ะ สงสัยกำลังซุ่มทำอะไรใหญ่โตอยู่ ยังมีกระสุนเหลือไหม? ถ้าไม่พอก็บอกฉัน”
“แม่งเอ๊ย คุณจี้นี่ใจกว้างจริง ๆ พวกกลุ่มรับจ้างอย่างเราชอบติดต่อกับคุณจี้ที่สุด ของหมดก็แวะมาซื้อกันตรง ๆ
จ่ายเงินรับของ จบกันไป คุณไม่รู้หรอกว่าเมื่อก่อนกว่าจะขอโควตาจากเบื้องบนได้ ต้องผ่านขั้นตอนเป็นสิบ ๆ อย่าง แถมได้มากสุดก็แค่ไม่กี่ร้อยนัด อึดอัดชะมัด”