เขตซี
ร้านขายกระสุน
จี้ฉางเพิ่งฝืนสงบสติอารมณ์และกลับเข้าสู่โหมดทำงานได้ ข้อความที่ถาโถมเข้ามาต่อเนื่องบนสายรัดข้อมือก็ทำเอาเขาที่กำลังระแวดระวังอยู่แล้วสะดุ้งจนปลายนิ้วกระตุกโดยไม่รู้ตัว
เขากดเปิดสายรัดข้อมือ
หัวหน้ากองกำลังทะเลทราย
【เถ้าแก่จี้ ของหมดแล้ว ขอหนึ่งหมื่น อีกครึ่งชั่วโมงผมจะไป มีของไหม?】
เห็นข้อความของอีกฝ่าย จี้ฉางก็รีบตอบกลับ
“มี มาได้เลย”
จากนั้นจี้ฉางก็เห็นข้อความเสียงจากเจ้าสวินตัวใหญ่ของจ่านโซ่ว เอ่อ...พี่น้องคนสนิท
“คุณปู่จี้เอ๊ย หลานไม่มีเสบียงเหลือแล้ว ขอหนึ่งหมื่น อีกครึ่งชั่วโมงผมไปถึงแล้วเห็นข้อความก็ช่วยตอบหลานหน่อยนะ”
ได้ยินเสียงจอแจจากทางนั้น จี้ฉางก็ยิ้มขื่น ก่อนรีบตอบไปเช่นกัน
“ได้ มาเถอะ”
หลังจัดการข้อความของทั้งสองคนเสร็จ จี้ฉางก็สังเกตเห็นว่ามีคนแปลกหน้าส่งคำขอเป็นเพื่อนมา
หัวหน้ากองทหารรับจ้างระดับบี — ไป๋ชิงชิง
เห็นชื่อของอีกฝ่าย จี้ฉางก็กดรับทันที ก่อนส่งสัญลักษณ์ง่าย ๆ ไปให้
“?”
วินาทีต่อมา เสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของไป๋ชิงชิงก็ดังขึ้นทันที
“ยังมีของเหลือเหรอ? ฉันเอาหมด อีกหนึ่งชั่วโมงฉันจะไป”
เห็นน้ำเสียงที่เหมือนออกคำสั่งของอีกฝ่าย จี้ฉางก็อดขมวดคิ้วไม่ได้
แต่พอนึกถึงสถานการณ์การสู้รบข้างนอกในตอนนี้ เขาก็ทำได้เพียงรีบตอบ
“อืม”
การสื่อสารของทั้งคู่เรียบง่ายและตรงไปตรงมามาก ถึงขั้นไม่ได้พูดถึงจำนวนด้วยซ้ำ
แต่หลังจัดการข้อความบนสายรัดข้อมือเสร็จ จี้ฉางก็มองกระสุนที่ตัวเองผลิตได้ตอนนี้เพียงราวสี่หมื่นนัด ก่อนนับนิ้วคำนวณอย่างอดไม่ได้
“เจ้าหลานตัวโตหนึ่งหมื่น ซาห่ายอีกหนึ่งหมื่น รวมเป็นสองหมื่น แล้วสองหมื่นที่เหลือจะพอให้ไป๋ชิงชิงไหม? เดี๋ยวก่อน เมื่อกี้จ่านโซ่วกับซาห่ายบอกว่าจะมาครึ่งชั่วโมงเหมือนกัน บ้าเอ๊ย เจ้ากระเป๋าหนักสองคนจะมาเจอกันเหรอ?”