เมื่อได้ยินคำถามของจี้ฉาง ลิ่วเอ๋อร์ก็เอ่ยขึ้นว่า “ผมขับเป็น แค่ยังไม่ค่อยชำนาญ”
ส่วนสองพี่น้องเทียนหลงกับตี้เซี่ยกลับส่ายหน้าพร้อมกัน บอกว่าขับไม่เป็น
เห็นเช่นนั้น จี้ฉางก็ได้แต่พูดเสียงเบา
“ได้ งั้นเอาตามนี้ พี่เหลียนขับคันหนึ่ง พาปู้ไจไปด้วย ลิ่วเอ๋อร์ขับอีกคัน พาสองคนนั้นไปด้วย เก็บของให้พร้อม พอถึงเวลาออกเดินทางก็ไปได้ทันที”
ทุกคนพยักหน้ารับ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปชั้นสองเพื่อแยกย้ายกันจัดการธุระ
จี้ฉางหันไปมองห้องปฏิบัติงาน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เข้าไป เพียงพึมพำกับตัวเองเสียงเบา
“ปลอกกระสุนปืนเทพสายฟ้าพวกนี้มีของเก่าเก็บมาหลายปีเยอะมาก แทบจะใช้การไม่ได้แล้ว ตอนนี้ฉันยังมีของในคลังอยู่หกแสน นัดรวมกับกระสุนเหยี่ยวดำสามแสนห้าหมื่นนัดในห้องนิรภัย ก็น่าจะพอ”
จากนั้นจี้ฉางก็ลุกขึ้นไปชั้นบน เริ่มเก็บข้าวของและขนทุกอย่างที่จำเป็นออกไปไว้บนรถบ้านหน้าประตู ยุ่งอยู่พักใหญ่จนถึงเที่ยง
“เอาไว้แค่นี้ก่อน กินข้าวกัน กินเสร็จค่อยทำต่อ”
เมื่อได้ยินจี้ฉางเรียก ทุกคนก็หยุดมือแล้วเดินเข้าไปในวิลล่า
แต่จู่ ๆ เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปจากด้านหลังก็ดังสนั่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ไป๋ชิงชิงลงจากรถแล้วรีบเดินมาหาจี้ฉาง
“เมื่อคืนพวกเราตามไอ้พวกนั้นทั้งคืน พอตอนเช้าก็เจอร่างสัตว์แล้ว ดูจากความเร็วในการเคลื่อนที่ของพวกมัน อย่างช้าสุดเช้ามะรืนก็คงบุกมาถึงหน้าประตูเมือง
ตอนนี้คุณมีแผนอะไร รีบบอกมา เวลาจะไม่ทันแล้ว”
เมื่อเห็นไป๋ชิงชิงที่ดูอิดโรยจากการตระเวนในแดนรกร้างมาตลอดทั้งคืน จี้ฉางก็ชวนเธอเดินเข้าไปในวิลล่าพร้อมพูดไปด้วย