ตอนนี้มีปลอกกระสุนแล้ว แต่เพราะต้องผลิตในปริมาณมาก ดินปืน น้ำมันหล่อลื่นกระสุน และของพวกนี้ก็ต้องเพิ่มตามไปด้วย
แต่วันนี้โก่วตั้นเห็นได้ชัดว่าเริ่มสงสัยแล้ว คิดไปคิดมา ท้ายที่สุดจี้ฉางก็ทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับเด็กหวังปู้ไจที่อยู่ห้องข้าง ๆ
ตอนเที่ยง เสียงเคาะประตูเหล็กดังขึ้น จี้ฉางหันขวับไปทันที เอ่ยอย่างระแวดระวังว่า «ใคร?»
«ฉันเอง เหลียนจื่อ นี่คือถาดรองกระสุนเหยี่ยวดำที่นายต้องการ ฉันเอามาส่งให้ก่อน 500 ชิ้น»
ได้ยินเสียงนั้น จี้ฉางถึงค่อยวางใจ เปิดประตูเหล็ก รับถาดรองกระสุนมาแล้วตรวจดูอย่างละเอียด
«ฝีมือพี่เหลียนไม่เลวเลยนะ เอ่อ คือว่า ช่วยไปซื้อของที่ตลาดมืดให้ผมหน่อยได้ไหม? พวกดินปืนกับน้ำมันหล่อลื่นกระสุนน่ะ»
ตรงหน้าประตู เหลียนจื่อเหลือบมองใบรับรองช่างผลิตที่ติดอยู่ข้างประตูโดยไม่รู้ตัว ก่อนพยักหน้าพูดว่า
«ให้ปู้ไจไปซื้อก็ได้ เธอช่วยทำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้อยู่»
«ได้ งั้นผมโอนเงินให้»
จี้ฉางโอนเงินให้เหลียนจื่อตามราคาตลาด 10 หยวน จากนั้นก็ปิดประตู
ยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เสียงปู้ไจดังขึ้น เธอถือถุงดินปืน น้ำมันหล่อลื่นกระสุน และของอื่น ๆ มาส่ง สอดให้จี้ฉางผ่านช่องประตู แล้วยังไม่ลืมพูดว่า
«พี่ให้มา 10 หยวน ฉันต่อราคาแล้ว ของพวกนี้รวมกันจ่ายไป 9 หยวน 6 เหมา ที่เหลือคืนให้พี่»
«ให้เธอไปเถอะ ถือเป็นค่าเดินทาง จำไว้ว่าต้องเงียบ ๆ»
«ขอบคุณนะคะ ลุงพี่ชายจี้»
จี้ฉาง: «!!!»
เมื่อสงบจิตใจลง มองสิ่งของที่เตรียมไว้ครบถ้วนตรงหน้า ทั้งเมื่อครู่เขาก็เพิ่งทำความสะอาดด้านในปลอกกระสุนทั้งหมดเสร็จ จี้ฉางจึงเริ่มบรรจุดินปืนและประกอบหัวกระสุนทันที
«กึก ๆ กึก ๆ กึก ๆ กึก!»
เสียงดังต่อเนื่องกันสี่ครั้ง กระสุนเหยี่ยวดำสี่นัดที่วาววับด้วยประกายเย็นเยียบก็ขึ้นรูปเรียบร้อย
เมื่อเห็นคุณภาพของมันแทบไม่ด้อยกว่าของใหม่ แววตาจี้ฉางก็ไหววูบเล็กน้อย
เขาวางกระสุนที่เสร็จแล้วลงบนถาดรอง จากนั้นก็เร่งทำงานต่อด้วยความเร็วราวกับสายพานการผลิต
ด้วยความเร็วหนึ่งนัดต่อวินาที กระสุน 1,000 นัดก็ใช้เวลาเพียง 1,000 วินาที หรือราว 16 นาทีเท่านั้น
เพราะไม่ได้รีบร้อน แม้จี้ฉางจะทำงานอย่างเอื่อยเฉื่อย แต่ก็ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงในการประกอบปลอกกระสุนทั้งหมดจนเสร็จ
จี้ฉางมองกระสุนเหยี่ยวดำที่เรียงรายอยู่ แล้วสะบัดข้อมือที่เริ่มเมื่อย ก่อนพูดเสียงเบาว่า
«กระสุนธรรมดานัดละ 10 หยวน ส่วนเหยี่ยวดำเป็นราชาแห่งปืนพก กระสุนหนึ่งนัดขายในตลาดมืดตั้ง 16 ถึง 19 หยวน ของล็อตนี้ของหายากทั้งนั้น ขาย 20 หยวนคงไม่เกินไปหรอกมั้ง»
พึมพำจบ จี้ฉางก็ลุกขึ้นมองห้องสังกะสีของตัวเองที่มีพื้นที่ไม่ถึง 5 ตารางเมตร
ในที่พักพิงทั้งห้อง นอกจากหลอดไฟสีเหลืองที่สว่างริบหรี่แล้ว ก็มีแค่เตียงไม้เก่า ๆ ที่ขึ้นสนิม
มุมห้องมีกระสุนเสียที่มันเยิ้มกองพะเนิน กลิ่นน้ำมันดำอับชื้นและผุพังอบอวลไปทั่วทั้งห้อง
ขณะที่จี้ฉางกำลังสำรวจห้อง เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้นจากด้านนอก
«แม่งเอ๊ย แถวนี้ฉันคุมอยู่ จะจ่ายเงินหรือว่า... ฮึ ๆ»
พอได้ยินเสียง จี้ฉางขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วด่าพึมพำว่า
«พวกอันธพาลไร้ยางอายพวกนี้อีกแล้ว»
พูดจบ จี้ฉางก็ลุกขึ้นเปิดประตูเหล็กทันที
เหตุผลที่จี้ฉางเลือกออกหน้าเรียบง่ายมาก พวกนี้กำลังรบกวนการทำงานของลูกจ้างเขาอยู่
«ครืด!»
ประตูเหล็กเปิดออก ตอนนี้เหลียนจื่อกำลังกอดปู้ไจไว้ ขณะที่ถูกพวกอันธพาลหลายคนลากกระชาก
พอเห็นจี้ฉางออกมา ไอ้หัวหน้าที่คาบบุหรี่อยู่ก็หันมาทันที ก่อนพูดเสียงเย็นว่า «อ้าว นี่ไม่ใช่ช่างผลิตใหญ่จี้ของเราหรอกเหรอ? ทำไมล่ะ จะออกหน้าปกป้องเธอ หรือจะจ่ายค่าคุ้มครอง?»
จี้ฉางไม่รีบร้อนกับคำพูดของอีกฝ่าย เขาชี้ไปยังพี่อวิ๋นที่กำลังยืนดูเรื่องสนุกอยู่ไกล ๆ แล้วพูดเสียงเบาว่า
«เธอทำงานให้ผม คอยพับถาดรองกระสุน ส่วนค่าคุ้มครองน่ะ ผมจ่ายให้เธอเอง ไปถามเหล่าอู๋จากกองทหารรับจ้างทะเลทรายเอา»
ทันทีที่ได้ยินคำว่ากองทหารรับจ้างทะเลทราย พวกอันธพาลสี่ห้าคนตรงหน้าก็ชะงักพร้อมกันแทบจะในทันที
ส่วนหัวหน้าของพวกมันดูเหมือนจะเสียหน้า ยื่นมือคว้าผมจี้ฉางแล้วกระแทกเข่าขึ้นอย่างแรง
«ปัง!»
หลังรับเข่าพิฆาตเข้าไปเต็ม ๆ หัวหน้าอันธพาลก็รีบเรียกพวกพ้องให้เดินจากไป พร้อมไม่ลืมทิ้งคำขู่ไว้ว่า
«อย่างแกเนี่ยนะรู้จักกองทหารรับจ้างทะเลทราย? แกคู่ควรด้วยเหรอ?»
ไกลออกไป พี่อวิ๋นวิ่งหายลับไปในพริบตา เห็นได้ชัดว่าไปตามเหล่าอู๋
ส่วนจี้ฉางมองพวกนั้นเดินหายไปอย่างรวดเร็ว ลูบหน้าอกตัวเองแล้วหันไปพูดกับพี่เหลียนว่า
«ไม่มีอะไรแล้ว ทำงานต่อเถอะ»
พูดจบ จี้ฉางก็กลับเข้าไปในที่พักพิง ยกเสื้อขึ้นมองรอยช้ำสีม่วงแดงบนหน้าอก แล้วพึมพำว่า
«เขตเอฟวุ่นวายเกินไปแล้ว ไม่ได้การ ต้องรีบหาทางไปเขตอื่น ที่นี่ไม่ใช่แค่วุ่นวาย โรคติดต่อกับโรคภัยต่าง ๆ ก็มีเต็มไปหมด»
เขานอนบนเตียง พลางนวดหน้าอกและครุ่นคิดถึงแผนการต่อจากนี้ ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง จู่ ๆ ด้านนอกก็เกิดความวุ่นวายใหญ่โต ถึงขั้นมีเสียงปืนดังขึ้นถี่ ๆ
ชั่วขณะนั้น เหล่าผู้ลี้ภัยรอบข้างต่างพากันเดินออกจากประตูเหล็กเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้น
ส่วนจี้ฉาง พอเดินออกมาเห็นภาพตรงหน้าไกล ๆ หางตาก็กระตุกอย่างแรงโดยห้ามไม่อยู่
ตอนนี้เหล่าอู๋กำลังลากหัวหน้าคนที่เพิ่งเข่าจี้ฉางเมื่อครู่นี้อยู่ในมือ ราวกับลากหมาตาย ขาทั้งสองข้างของอีกฝ่ายแดงฉาน ห้อยต่องแต่งไร้เรี่ยวแรงอยู่บนพื้น
เห็นได้ชัดว่าหักแล้ว!
ส่วนพวกที่เหลืออีกหลายคนก็ถูกสมาชิกกองทหารรับจ้างทะเลทรายลากมาเช่นกัน พวกเขาค่อย ๆ เดินมาทางนี้อย่างไม่รีบร้อน
เห็นภาพเช่นนี้ จี้ฉางอดพึมพำเสียงเบาไม่ได้ว่า «โหดขนาดนี้เลยเหรอ?»
«ปัง!»
เหล่าอู๋โยนหัวหน้าอันธพาลลงไม่ไกล ราวกับโยนขยะ ก่อนกวาดตามองผู้คนรอบข้างด้วยแววตาเหี้ยมเกรียมแล้วพูดว่า
«นี่แหละจุดจบของคนที่หาเรื่องกองทหารรับจ้างทะเลทราย!»
ทุกคนรอบข้างสูดปากด้วยความหวาดหวั่น ต่างถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว ขณะเดียวกันเหล่าอู๋ก็สั่งลูกน้องให้ลากศพพวกนั้นไปทิ้ง
ส่วนเหล่าอู๋เองกลับเดินมาทางจี้ฉางอย่างเชื่องช้า ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก พลางพูดว่า
«น้องจี้ เรื่องนี้นายไม่ต้องยุ่ง พวกเราจะไปเจรจากับหน่วยบังคับใช้กฎหมายเอง วันนี้มีของไหม?»
ได้ยินคำถาม จี้ฉางมองผู้คนรอบข้างที่ยังคงจับตาดูอยู่ แต่ก็ไม่ได้ตอบสนองอะไร
เห็นดังนั้น เหล่าอู๋ก็หันขวับไปถลึงตาใส่ทุกคนอย่างดุดัน ทุกคนจึงรีบกลับเข้าที่พักพิงของตัวเองทันที
ถึงตอนนี้จี้ฉางถึงค่อยหันกลับเข้าไปในห้อง หยิบถาดรองกระสุนเหยี่ยวดำขึ้นมาถาดหนึ่ง แล้วเดินออกมา
«ดูของนี่สิ ตีราคาให้หน่อย»
เหล่าอู๋ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มีต้นแขนใหญ่กว่าต้นขาจี้ฉางเสียอีก เขาคลี่กระดาษน้ำมันออกอย่างลวก ๆ แล้วกวาดตามองแวบหนึ่ง
วินาทีต่อมา รูม่านตาของอีกฝ่ายหดเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด
«ของใหม่เหรอ? ไม่สิ นี่มันของสภาพเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ ฝีมือดีขนาดนี้เลย?»
เห็นอีกฝ่ายตกตะลึง จี้ฉางก็เพียงมองกลับไปอย่างสงบนิ่ง
«ตอนนี้ในตลาดมืดขายนัดละ 19 หยวน ของนี่หายากมาก นายเอาออกมาทีเดียวตั้ง 100 นัด เอาอย่างนี้ ฉันตัดสินใจให้เอง จ่ายนาย 20 หยวน มีเท่าไรก็รับหมด
น้องชาย ฉันไม่ปิดบังนายหรอก หัวหน้าต้องการยกระดับอุปกรณ์ของทั้งกอง พลยิงอาวุธหนัก 10 คนเตรียมจะติดปืนเหยี่ยวดำ ตอนนี้ขาดกระสุนแบบนี้อยู่พอดี»
ได้ยินคำอธิบายของเหล่าอู๋ จี้ฉางกลับทำหน้าสงสัยอยู่ครู่หนึ่ง
«แม็กกาซีนความจุสูงของเหยี่ยวดำใส่ได้ 10 นัด พวกนาย 10 คน ต่อให้บรรจุเต็มก็แค่ 100 นัด แล้วทำไมถึงต้องใช้เยอะขนาดนั้น?»
เหล่าอู๋เหลือบมองจี้ฉางด้วยสายตาเหมือนมองคนโง่ แต่เห็นแก่กระสุนที่อยู่ในมือ เขาจึงยังอธิบายว่า
«นายไม่เคยไปแดนรกร้าง ก็ไม่รู้หรอกว่าอาวุธหนักน่ะ ใครจะไปคิดว่ามีน้อยเกินไป? บางครั้งพวกสิ่งติดเชื้อก็โผล่มาทีละหลายร้อยหลายพันตัว ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่ 100 นัดเลย พวกเรายังอยากยัดแม็กกาซีนให้เต็มช่องใส่กระสุนทุกช่องด้วยซ้ำ»