หญิงสาวชุดดำเดินเอื่อย ๆ มาถึงจุดที่จี้ฉางเพิ่งทำการค้ากับหัวหน้ากลุ่มจ่านโซ่วเมื่อครู่ วินาทีถัดมา หญิงสาวที่ก่อนหน้านี้ยังดูเกียจคร้านพลันหันไปมองตู้ใบมหึมาข้างกาย
ราวกับต้องการยืนยันอะไรบางอย่าง เธอเดินไปข้างตู้ ยื่นมือขวาเรียวยาวออกไป ทันใดนั้นระลอกคลื่นบางเบาก็ปรากฏขึ้น ยิ่งมือของเธอเข้าใกล้ตู้มากเท่าไร ระลอกคลื่นก็ยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเท่านั้น
จนกระทั่ง…
“ติ๊ง!”
เธอดีดตู้เบา ๆ อย่างส่งเดช ก่อนชักมือกลับทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า
“ผลึกทองระดับเฟรม เถ้าแก่จี้ คุณทำให้ฉันสนใจขึ้นเรื่อย ๆ แล้วนะ ต้องเป็นของแบบไหนถึงต้องใช้วัสดุดีขนาดนี้มาทำตู้กัน? ในตู้นี่ซ่อนของดีอะไรไว้กันแน่?”
เสียงของเธอดังขึ้น วินาทีถัดมาเธอก็มองไปยังชั้นสองที่เปิดโล่ง ก่อนออกแรงย่อเข่าเล็กน้อยแล้วกระโดดขึ้นไปทันที
บนชั้นสอง จี้ฉางกำลังกินข้าวกับพี่เหลียนอยู่
จู่ ๆ หญิงสาวในชุดดำสนิทก็ร่อนลงมาบนชั้นสองอย่างไม่คิดปิดบัง เมื่อเผชิญกับสายตาของจี้ฉางและพี่เหลียน เธอก็เดินเอื่อย ๆ มาทางนี้
เห็นเช่นนั้น จี้ฉางกำลังจะเอ่ยถาม แต่เธอกลับชิงพูดขึ้นก่อน
“ไม่ใช่คุณส่งข้อความเรียกฉันมาตอนเที่ยงหรือไง?”
พอได้ยินคำพูดนี้ ตัวตนของเธอก็ชัดเจนขึ้นมาทันที
หัวหน้ากลุ่มเทียนซา!
อีกด้านหนึ่ง พี่เหลียนอุ้มปู้ไจขึ้นมา แล้วเดินลงไปชั้นล่าง พลางไม่ลืมเอ่ยว่า
“พวกเรากินอิ่มแล้ว เถ้าแก่ยุ่งต่อเถอะ เดี๋ยวฉันกลับมาเก็บกวาดให้”
เมื่อพี่เหลียนออกจากร้านไปอย่างเห็นได้ชัด หญิงสาวชุดดำตรงหน้าก็นั่งลงตรงที่พี่เหลียนนั่งเมื่อครู่ เธอมองสำรวจสภาพแวดล้อมรอบ ๆ แล้วอดพูดไม่ได้ว่า