พอได้ยินจี้ฉางบอกว่าต้องการรายชื่อกลุ่มทหารรับจ้าง เหล่ากุ่ยก็เงยหน้ามองเขาโดยไม่รู้ตัว
แต่แล้วอีกฝ่ายก็ถูกกระสุนจำนวนมากตรงหน้าดึงดูดความสนใจ จึงรีบพูดขึ้นทันที
“ได้ครับ ตอนนี้ผมพกเงินมาไม่พอ ที่สำคัญคือไม่คิดว่าคุณจะมีของอยู่มากขนาดนี้ เอาอย่างนี้ ผมกลับไปเอาเงินก่อน
อีกอย่าง ผมจะไปถามพวกนั้นให้ ใครยอมให้รายชื่อ ผมก็ให้ของ ส่วนใครไม่ยอมก็ช่างมัน อีกครึ่งชั่วโมงผมกลับมา”
พูดจบ อีกฝ่ายก็หันหลังแล้ววิ่งพรวดออกทางประตูหลัง หายวับไปในพริบตา
จี้ฉางเองก็กำลังประเมินชายที่ชื่อเหล่ากุ่ยคนนี้อยู่เหมือนกัน
ในยุคที่กินคนโดยไม่คายกระดูกเช่นนี้ แค่พบกันเพียงครั้งเดียว ย่อมไม่มีทางรู้จักอีกฝ่ายได้อย่างถ่องแท้
คิดถึงตรงนี้ จี้ฉางก็ยกข้อมือขึ้น กดโทรหาหัวหน้ากลุ่มจ่านโซ่วด้วยเสียงเรียก
นี่เป็นครั้งแรกที่จี้ฉางใช้ข้อมือโทรออก เขามองอุปกรณ์อย่างสงสัยพลางฟังเสียงสายไม่ว่างจากอีกฝ่าย
ตามคำอธิบายของข้อมือ การสื่อสารระยะสั้นแบบนี้ใช้ได้เฉพาะภายในเขตพิเศษเท่านั้น หากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งออกจากเขตพิเศษ สัญญาณก็จะถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง
“ฮัลโหล ๆ เถ้าแก่จี้ วันนี้มีอารมณ์โทรหาผมด้วยเหรอวะ? ไอ้เวรเอ๊ย เอาปืนกลหนักสองกระบอกนั้นขึ้นรถ ระวังหน่อย นั่นเงินก้อนโตที่กูซื้อมา!”
ได้ยินเสียงวุ่นวายจากทางหัวหน้ากลุ่มจ่านโซ่ว จี้ฉางก็ถามเข้าเรื่องทันที
“คุณรู้จักเหล่ากุ่ยไหม? หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างระดับดีจิ่วจิ่วคนนั้นน่ะ เขาเป็นคนยังไง?”
หัวหน้ากลุ่มจ่านโซ่วแทบไม่ต้องคิดก็ตอบทันที
“เหล่าจิ่วกุ่ยน่ะเหรอ รู้จักสิ หมอนั่นดังมากในหมู่กลุ่มทหารรับจ้างระดับดี เป็นไอ้ขี้ขลาดคนหนึ่ง แต่ลูกน้องใช้ได้เลย เมื่อกี้ยังได้ยินหวังเฮยพูดว่า หมอนั่นตั้งพันธมิตรดื่มเหล้ากินเนื้ออะไรสักอย่างขึ้นมา