ตอนที่ 30 หนึ่งวินาทีต่อหนึ่งนัด: ผมเป็นพ่อค้าอาวุธในวันสิ้นโลก

ในจังหวะนั้นเอง ไป๋ชิงชิงเดินออกจากร้านเล็ก ๆ อีกฝ่ายเงยหน้ามองสถานที่ที่ดูไม่มีอะไรโดดเด่นแห่งนี้ ก่อนเอ่ยยิ้ม ๆ

“ร้านขายกระสุนเหรอ? น่าสนใจ ถ้าต่อไปสามารถจัดหากระสุนอาวุธรองได้อย่างสม่ำเสมอจริง ๆ ก็จะยื่นเรื่องขอเพิ่มสัดส่วนกระสุนจากเบื้องบนได้ แบบนั้นก็จะได้กระสุนชนิดอื่นมาเพิ่ม ไม่ต้องรีบร้อนหรอก ค้าขายกันอีกสักสองสามครั้ง ค่อยดูว่ามั่นคงหรือเปล่า”

ยามเย็น กองกำลังรับจ้างที่จัดระเบียบใหม่รวมตัวกันอีกครั้ง ก่อนออกจากเมืองไปสมทบกับแนวหน้า จี้ฉางยืนมองอยู่หน้าร้านเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครออกมาจากเขตแกนกลางอีกแล้ว หรือพูดให้ถูกคือ คนที่ควรไปก็ไปกันเกือบหมดแล้ว จี้ฉางจึงพึมพำเสียงต่ำ

“เขตซีว่างลงไปตั้งเยอะ แถมแม้แต่ร้านข้าง ๆ ก็ย้ายไปแล้ว จะซื้อร้านข้าง ๆ ไว้ด้วยดีไหม?”

พูดจบ จี้ฉางก็ก้มมองยอดเงินในกำไลข้อมือ

เงินก้อนโตถึง 1.9 ล้าน ดูเผิน ๆ เหมือนจะมาก แต่จี้ฉางเข้าใจดีว่า หากครั้งนี้เขตพิเศษแสงออโรราต้านไม่อยู่ สิ่งเหล่านี้ก็เป็นเพียงตัวเลขเท่านั้น ไม่มีความหมายอะไรเลย

คิดได้ดังนั้น จี้ฉางก็หันหลังเตรียมกลับเข้าไป

แต่ในตอนนั้นเอง บนถนนสายหลักที่อยู่ไกลออกไป กองทัพเป็นแถว ๆ ในชุดสีดำเทา หน้าอกปักอักษรคำว่า “แสงออโรรา” เดินออกมาจากเขตแกนกลางอย่างเป็นระเบียบ ท่วงท่าพร้อมเพรียงกัน

แทบทุกคนพกปืนพกเหยี่ยวดำไว้ที่เอว และสะพายปืนไรเฟิลจู่โจมเทพอัสนีไว้ด้านหลัง

ในหมู่พวกเขายังมีคนอีกส่วนหนึ่งถืออาวุธที่แม้แต่จี้ฉางก็ไม่รู้จัก

ถนนสายหลักของเขตพิเศษกว้างมาก แต่เมื่อกองทัพมหาศาลปรากฏขึ้น ก็เข้ายึดพื้นที่ถนนจนเต็มในพริบตา