หลังหัวหน้ากลุ่มจ่านโซ่วจากไป จี้ฉางก็กลับไปที่ร้าน
เขามานั่งลงตรงบันไดอย่างไม่ใส่ใจ เห็นพี่เหลียนกำลังยุ่งอยู่ จี้ฉางก็พึมพำกับตัวเองในใจ
“ตอนนี้มีเครื่องปั๊มแล้ว ทุกวันต้องแบ่งเวลาไปเร่งความคืบหน้าในการผลิตกระสุนปืนไรเฟิลให้ได้ ก่อนหน้านี้เพราะจน เลยไม่กล้าเอาทรัพยากรจำนวนมหาศาลมาทดลอง แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เพียงแต่เวลาทำงานเรื่องนี้ต้องวางแผนให้ดี”
จี้ฉางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งตามอัตราการผลิตหนึ่งนัดต่อวินาที แล้วก็วางแผนได้ทันที
นับจากวันนี้ ช่วงเช้าที่สมองปลอดโปร่งที่สุด เขาจะเริ่มทดลองทำกระสุนปืนไรเฟิลจนถึงหลังมื้อกลางวัน จากนั้นค่อยเริ่มเดินสายการผลิตของตัวเอง รวม 20,000 วินาที หรือ 5 ชั่วโมง 33 นาที 20 วินาที คิดเป็นประมาณ 5 ชั่วโมงครึ่ง
ผลิตกระสุนเหยี่ยวดำวันละ 20,000 นัด ในระยะนี้ก็เพียงพอต่อการส่งของ แถมยังเหลือเก็บไว้ได้ด้วย
พี่เหลียนเห็นจี้ฉางนั่งนิ่งอยู่ตรงบันไดมาตลอด จึงเงยหน้าถามว่า “วันนี้เป็นอะไรไปบอส? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
“เปล่า แค่คิดอะไรนิดหน่อย เธอทำงานของเธอไปเถอะ”
ทันใดนั้นเอง บ้านเรือนรอบด้านก็ส่งเสียงหึ่ง ๆ ขึ้นมาพร้อมกัน
เห็นภาพตรงหน้า จี้ฉางก็ลุกพรวด เดินออกไปนอกประตูทันที
พอก้าวออกไป ภาพที่เห็นตรงหน้าก็ทำให้สมองของจี้ฉางหยุดคิดไปชั่วขณะ
บนท้องฟ้าตอนนี้มีหัวกระสุนแรงสั่นสะเทือนพุ่งขึ้นไปถึง 4 ลูก ยิงออกมาจากบริเวณใจกลางเขตพิเศษแสงออโรราทั้งหมด ทิ้งทางควันสีขาวยาวเหยียดไว้เบื้องหลัง ก่อนจะพุ่งทะยานไปในทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว