ตอนที่ 22 กระสุนหนึ่งนัดต่อวินาที: ผมเป็นพ่อค้าอาวุธในวันสิ้นโลก

ดูเหมือนว่าการลองทำกระสุนปืนไรเฟิลในตอนเช้าจะใช้พลังงานไปมากเกินไป แม้จี้ฉางจะงีบตอนเที่ยงไปแล้ว แต่ช่วงบ่ายก็ยังผลิตกระสุนได้ไม่ครบสองหมื่นนัดภายในห้าชั่วโมงครึ่ง

โชคดีที่ตอนเช้าเขาทำไปแล้วสี่พันนัด ภารกิจของวันนี้จึงสำเร็จลุล่วง

หลังจากวุ่นวายมาทั้งวัน จี้ฉางขึ้นไปชั้นบนก็แทบจะล้มตัวหลับทันที

สามวันต่อมา บรรยากาศประหลาดเริ่มปกคลุมทั่วเขตพิเศษแสงออโรราอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนต่างหวาดหวั่นกันถ้วนหน้า

โชคดีที่ร้านขายของชำเล็ก ๆ ของจี้ฉางยังคงดำเนินงานตามปกติ ผลิตกระสุนได้วันละสองหมื่นนัดอย่างสม่ำเสมอ อีกทั้งยังมีปลอกกระสุนปืนไรเฟิลเสียหายจากการผลิตเฉลี่ยวันละ 40 ปลอก

ความสงบเช่นนี้ดำเนินต่อไปจนถึงค่ำวันที่สี่ ก่อนที่เหตุไม่คาดฝันจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

ตีสองกลางดึก เดิมทีจี้ฉางกำลังหลับสนิท แต่เมื่อเสียงเคาะประตูรัวดังขึ้น—ไม่สิ ต้องเรียกว่าเสียงทุบประตู—เขาก็รีบลุกลงไปชั้นล่าง

เมื่อประตูม้วนเปิดออก เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายสองคนกวาดตามองโถงชั้นหนึ่ง ก่อนจะหยุดสายตาที่กระสุนในตู้โชว์ จากนั้นคนหนึ่งก็พูดขึ้นทันที

「จุดสกัดแนวหน้ากำลังขาดแคลนกระสุน ตามกฎหมายฉบับที่หนึ่งของเขตพิเศษแสงออโรราระดับดี ทางเราขอเกณฑ์กระสุนทั้งหมดที่มีอยู่ในร้านของคุณ เมื่อวิกฤตครั้งนี้สิ้นสุดลง ทางเขตพิเศษจะชดเชยให้」

ระหว่างพูด อีกฝ่ายก้มหน้าลงคล้ายกำลังตรวจสอบบางอย่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองจี้ฉาง

「คุณคือเจ้าบ้านจี้ฉางใช่ไหม เป็นเจ้าของร้านนี้ด้วย นอกจากกระสุนในตู้โชว์แล้ว ยังมีของเก็บไว้อีกหรือเปล่า」