เวลาดูเหมือนจะเปลี่ยนแปลงทุกสิ่ง เพียงคืนเดียวกับอีกครึ่งวัน เมื่อจี้ฉางมาถึงเขตดี นอกจากบ้านเรือนรอบด้านที่พังถล่มแล้ว ก็ไม่เหลือสัตว์ติดเชื้อหรือศพของผู้ปนเปื้อนแม้แต่ตัวเดียว
เวลานี้จี้ฉางสวมชุดลำลองทั้งตัวสะอาดสะอ้าน ดูไม่เข้ากับสภาพแวดล้อมรอบข้างเลยแม้แต่น้อย
รอบด้านมีผู้คนมากมายหน้าซีดผอมโซ กำลังพยายามใช้ทุกสิ่งที่พอหาได้สร้างที่ซุกหัวนอนของตัวเอง
ท่ามกลางสายตาของทุกคน จี้ฉางยังคงสีหน้าเรียบเฉย แล้วเดินหน้าต่อไป
เขตอี
ทันทีที่มาถึง ฝูงผู้อพยพที่เบียดเสียดกันก็กรูกันเข้าหาจี้ฉางราวกับเสียสติ ภาพนั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง
แต่เมื่อผู้รักษากฎหมายที่ติดตามจี้ฉางมานานลั่นปืนขึ้น ทุกคนก็พลันชะงักค้างราวกับถูกตรึงไว้กับที่
ในเวลาเดียวกัน เหล่ากุ่ยซึ่งอยู่ท่ามกลางกองกำลังรับจ้างหลายกลุ่มที่กลับมาจากแนวหน้าแล้ว ก็เบิกตากว้าง พูดจาติดขัดราวกับเห็นผี
“นั่นมัน... เถ้าแก่จี้ใช่ไหม? เถ้าแก่จี้มาที่นี่จริง ๆ ด้วย! พวกพี่น้องอยู่กันครบหรือเปล่า? บ้าเอ๊ย ไปเรียกทุกกลุ่มมาให้หมด รีบไปต้อนรับเถ้าแก่จี้!”
ไม่ถึง 5 นาที กองกำลังรับจ้างถึง 8 กลุ่ม พร้อมรถจี๊ปหลายสิบคันก็คำรามขึ้นพร้อมกัน ก่อนพุ่งตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว
เหล่ากุ่ยอยู่หน้าสุด โบกมืออย่างประจบประแจงไม่หยุด ส่วนผู้รักษากฎหมายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็รีบเอ่ยขึ้น
“ดูเหมือนคุณจะไม่ต้องให้ผมคุ้มกันแล้ว งั้นผมขอตัวไปทำงานต่อนะครับ”
“ได้ เหนื่อยหน่อยนะ”
เมื่อผู้รักษากฎหมายจากไป ดวงตาของเหล่าผู้อพยพก็เป็นประกายขึ้นอีกครั้ง ราวกับอยากจะกลืนจี้ฉางทั้งเป็น