เลือกทำเลและจ่ายเงินไปห้าแสน ทั้งยังเปลี่ยนกำไลข้อมือ ตอนนี้จี้ฉางก็ถือว่าเป็นคนที่ย้ายเข้ามาอยู่เขตบีอย่างเต็มตัวแล้ว
เขายังคงอาศัยรถคนอื่นมาถึงคฤหาสน์หมายเลขบี-12 มองคฤหาสน์ที่ซ่อนอยู่ในป่าไผ่ห่างออกไปร้อยเมตร ตรงทางคดเคี้ยวลึกเข้าไปจนแทบมองเห็นราง ๆ ไป๋ชิงชิงหาวหวอดก่อนพูดว่า
“งั้น เถ้าแก่จี้ ฉันส่งคุณได้แค่นี้นะ ฉันเองก็ต้องกลับไปนอนชดเชยให้เต็มอิ่ม บ้านฉันอยู่ข้างหน้านั่นแหละ มีอะไรก็มาหาได้ตลอด ลงรถเถอะ”
“ได้”
จี้ฉางลงจากรถด้วยความตื่นเต้นเต็มอก ก่อนเดินเข้าไปด้านใน
ไม่นานคฤหาสน์สามชั้นก็ปรากฏตรงหน้า จี้ฉางเห็นว่ากระจกแทบทั้งหมดเป็นกระจกกันกระสุนหนาพิเศษ จึงเปิดประตูเดินเข้าไปทันที
ชั้นหนึ่งเป็นโถงกว้าง เพราะมีกระจกกันกระสุนอยู่เป็นสัดส่วนมาก ภายในจึงสว่างเป็นพิเศษ
ชั้นสองมีห้องนอนถึงหกห้อง ส่วนชั้นสามเป็นระเบียงเปิดโล่ง
จี้ฉางพอใจกับคฤหาสน์ที่พร้อมเข้าอยู่แห่งนี้มาก เขาลุกขึ้นแล้วเดินกลับไปยังทางเข้าชั้นหนึ่งอีกครั้ง
ตรงนี้มีคลังกึ่งใต้ดินแห่งหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นโรงรถของเจ้าของคนก่อน พื้นที่กว้างขวางมากจนจี้ฉางหรี่ตาลงเล็กน้อย
จากนั้นจี้ฉางก็ลุกขึ้นมุ่งหน้าไปยังสำนักงานจัดการ พร้อมกับได้คำตอบในใจแล้ว
เมื่อเทียบกับครั้งแรกที่มาที่นี่ คราวนี้คนที่มาต้อนรับไม่ใช่คุณจิน แต่เป็นพนักงานคนหนึ่งที่ยิ้มแย้ม
ถึงอย่างนั้น จากกลิ่นอายที่แผ่ออกมาราง ๆ จี้ฉางก็รู้ว่าแม้แต่พนักงานคนนี้ก็เป็นผู้วิวัฒน์เช่นกัน