เจินเหมยหลีถูกไออุ่นจากกู้ม่อหร่านที่ผสานกลิ่นฝักสบู่กับพลังปราณชุนหยางโอบล้อม จนรู้สึกว่ากล้ามเนื้อน่องอ่อนแรงลงเล็กน้อย
ริมฝีปากนางขยับสองครั้ง คิดจะใช้ข้ออ้างว่า “เพื่อเรียนวิชากลไก” บ่ายเบี่ยงไปก่อน ทว่าพอเงยหน้าขึ้นกลับสบเข้ากับดวงตาที่มีรอยยิ้มของกู้ม่อหร่าน
นึกถึงครั้งที่นางตกลงมาจากขื่อในกระโจมบัญชาการแล้วเขารับไว้ทัน และอ้อมกอดอบอุ่นที่หอชมทะเล ณ ท่าเรือสึกุชิ ยามเขาใช้เสื้อคลุมขนสัตว์ห่อนางไว้
คำแก้ตัวเหล่านั้นพลันติดอยู่ในลำคอ ได้แต่ก้มหน้าซ่อนแก้มแดงก่ำลงกับอก แม้แต่ลมหายใจก็ยังผ่อนให้เบาลง
กู้ม่อหร่านคิดวูบหนึ่ง ก่อนเปิดเนตรตรวจสอบและวิชารู้ใจสตรีงามขึ้นในห้วงความคิดทันที
เห็นเพียงข้อความสีชมพูแถวหนึ่งปรากฏเหนือศีรษะเจินเหมยหลี:
【บุคคลปัจจุบัน: เจินเหมยหลี】
【ค่าความรู้สึกดี: 91 (ความรักหยั่งรากลึก ยินดีมอบกายตอบแทนเพื่อแลกกับวิถีกลไกอันยิ่งใหญ่)】
【ความคิดในใจ: กลิ่นกายของท่านอ๋องหอมเหลือเกิน...
พิมพ์เขียวกระสุนระเบิดบานนี้ช่างล้ำลึกนัก หากได้ติดตามท่านอ๋องสร้างปืนใหญ่ทุกวัน
ต่อให้ถูกท่านอ๋องกลั่นแกล้งเหมือนพี่สาวซ่านหย่ากับคนอื่น ๆ ข้าก็ยอม...】
ค่าความรู้สึกดีตั้ง 91!
กู้ม่อหร่านหัวเราะลั่นในใจ: ยังจะรออะไรอีก?
คืนนี้แหละ!
เขาหันไปมองอวิ๋นซูเยว่ที่ยังเคี้ยวบ๊วยแห้งกรุบกรอบอยู่ข้าง ๆ ดวงตากลอกไปมาระหว่างคนทั้งสอง
เด็กสาวผู้นี้แม้จะตะกละ ทว่าอย่างไรก็เป็นหญิงสาวที่ยังไม่ออกเรือน ให้อยู่ที่นี่ต่อคงไม่สะดวกนัก