ยามค่ำคืน ลานด้านหลังที่ทำการเติงโจวสว่างไสวด้วยแสงโคม
ลมทะเลพัดผ่านต้นเฉาฮ่วยในลาน เงาไม้ไหววูบอยู่บนกระดาษหน้าต่างห้องหนังสือ
กู้ม่อหร่านเพิ่งอาบน้ำเสร็จ สวมเพียงเสื้อคลุมยาวผ้าไหมสีจันทร์ตัวหลวม คาดสายรัดเอวไว้อย่างหลวม ๆ เผยให้เห็นแผงอกกำยำเป็นบริเวณกว้าง
เขานั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือไม้หวงฮวาหลี มือหนึ่งถือผ้าแห้ง กำลังเช็ดกระบี่ติ้งไห่
บนจานข้างโต๊ะหนังสือวางผลไม้แช่อิ่มจากเติงโจวกับขนมกุ้ยฮวาหลายชิ้นที่เพิ่งสั่งให้โรงครัวนำมา
เสียงกึกเบา ๆ ดังขึ้น
หน้าต่างด้านตะวันตกของห้องหนังสือถูกคนจากด้านนอกแง้มออก ศีรษะเล็ก ๆ ที่มัดมวยคู่ก็ยื่นเข้ามา
อวิ๋นซูเยว่คาบขนมกุ้ยฮวาครึ่งชิ้นที่ไม่รู้ไปหยิบมาจากไหน ย่อตัวลง
แล้วพลิกหน้าต่างกระโดดเข้ามาราวกับแมวป่า ยามลงถึงพื้นกลับไร้สุ้มเสียงแม้แต่น้อย
นางกลืนขนมในปากลงไปในสองสามคำ ปัดเศษขนมบนมือ ก่อนวิ่งปรู๊ดไปยังโต๊ะหนังสือ ล้วงจดหมายด่วนเร่งม้าทางไกลแปดร้อยลี้ที่ปักขนนกสีแดงสามเส้นออกจากอก แล้วตบลงบนโต๊ะดังเพียะ
«ท่านอ๋อง! จดหมายด่วนจากจวนอ๋องอี้โจว! ม้าฝีเท้าดีตายไปตั้งสองตัว!»
อวิ๋นซูเยว่จ้องจานผลไม้แช่อิ่มบนโต๊ะตาไม่กะพริบ ลำคอส่งเสียงกลืนน้ำลายดังเอื๊อก
กู้ม่อหร่านวางกระบี่ลง คว้าซองจดหมายฉีกครั่งออก แล้วดึงกระดาษจดหมายหนาสามแผ่นออกมา
แผ่นบนสุดเป็นลายมืออ่อนช้อยของหลิวหรูเยียน ด้านล่างยังแนบเวชระเบียนที่ลงนามร่วมกันโดยหมอมีชื่อเสียงในท้องถิ่น