กู้ม่อหร่านวางดินสอถ่านลง พิงอยู่ข้างชั้นไม้ กอดอกมองนาง
ไม่ได้เอ่ยวาจา
ขอบตาของกู้มั่วหลีแดงก่ำ
มือที่กำชายแขนเสื้อสั่นระริก ทว่าน้ำเสียงกลับแข็งเกร็ง นางเค้นคำพูดออกมาทีละคำ
“ท่านพี่ ท่านจะแต่งงานกับสตรีอีกกี่คนกันแน่?”
“หากท่านเพียงแสดงละครตามสถานการณ์ ก็อย่ามอบความหวังให้ผู้อื่น”
“หากท่านจริงใจ ก็อย่าปล่อยให้นางคิดฟุ้งซ่านอยู่ในกระโจมเพียงลำพัง”
คิ้วของกู้ม่อหร่านขมวดเข้าหากัน
น้องสาว งานสำคัญอันดับแรกยามนี้คือกำจัดญี่ปุ่นให้สิ้นซาก
เวลาเช่นนี้ เจ้าอย่าเพิ่งมาก่อความวุ่นวายได้หรือไม่?
ไม่ได้ ต้องเย็นชากับนางสักหน่อย จะได้ไม่เกิดเรื่องแทรกซ้อน
เขากดเสียงต่ำลง
“นี่เป็นเรื่องของข้า”
ถ้อยคำทั้งห้าคำไม่ได้เอ่ยเสียงดัง ทว่าน้ำเสียงหนักแน่นยิ่ง
กู้มั่วหลีถึงกับพูดไม่ออก
ริมฝีปากสั่นระริกสองครั้ง หยาดน้ำตาคลออยู่ในดวงตา ทว่านางข่มกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง ไม่ยอมให้มันร่วงหล่น
ท้ายที่สุด นางกัดฟันแน่นแล้วหมุนตัวเดินจากไป
เดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมา
“ท่านพี่ ท่านถึงกับดุข้า...”
“มั่วหลี อย่าก่อเรื่อง
ข้างกายท่านพี่มีสตรีมากมายก็จริง แต่พวกนางรู้จักท่านพี่ได้เพียงครึ่งปี เจ้าไม่เหมือนพวกนาง
เจ้าเติบโตมาพร้อมท่านพี่ตั้งแต่ยังเล็ก เข้าใจความหมายของข้าหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้มั่วหลีก็เปลี่ยนจากโศกเศร้าเป็นยินดีในชั่วพริบตา
“ขอเพียงท่านรู้ว่าน้องสาวสำคัญที่สุดก็พอ ฮึ!”
กล่าวจบ นางก็เดินฉับ ๆ จากไปอย่างรวดเร็ว
กู้ม่อหร่านมองแผ่นหลังของนางจนลับหายไปท่ามกลางกระโจม