อีกด้านหนึ่ง
บนถนนหลวงนอกเมืองเซียงหยาง ล้อรถม้าบดไปบนทางแผ่นศิลาเขียว ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดไม่ขาดสาย
กู้ม่อหร่านเลิกม่านรถ ชะโงกหน้าออกไปมอง
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว เงาเมืองเซียงหยางที่อยู่ไกลออกไปทอดทับอยู่ใต้แสงสนธยา บนหอประตูเมืองจุดโคมไฟแล้ว ทว่าแสงกลับฟุ้งกระจายเพราะละอองหมอก
“อีกไกลเท่าไร”
ทัวปาหม่างขี่ม้าอยู่ข้างรถ ยกมือเช็ดเหงื่อบนใบหน้า
“หากเดินทางด้วยความเร็วเช่นนี้ เย็นวันมะรืนก็จะถึงนอกเมืองลั่วหยางขอรับ”
กู้ม่อหร่านพยักหน้าแล้วปล่อยม่านรถลง
ภายในรถม้าเงียบสงัด
เสิ่นหลิงเอ๋อร์พิงอยู่ทางซ้ายของเขา มือยังกำตัวล็อกทองแดงของหีบยาไว้ นิ้วโป้งลูบคลำผิวตัวล็อกไปมา เปลือกตาปรือขึ้นลง ง่วงเต็มทีแต่กลับไม่ยอมนอน
หลินชิงไต้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กระบี่พาดอยู่บนเข่า นางหลับตา หายใจสม่ำเสมอ ทว่ากู้ม่อหร่านรู้ว่านางยังไม่หลับ
ยามหญิงผู้นี้นอน นิ้วชี้มือซ้ายจะวางอยู่บนกระบังมือกระบี่ แต่ยามตื่น นิ้วชี้จะทาบอยู่กับฝักกระบี่
ยามนี้นิ้วชี้ของนางแนบอยู่กับฝักกระบี่
มู่หรงเสวี่ยยึดเบาะพิงฝั่งขวาไปทั้งผืน เหยียดขาเสียยาว แส้อ่อนพันอยู่บนข้อมือ ศีรษะเอียงพิงผนังรถม้า มุมปากยังคาบเนื้อแห้งไว้ครึ่งชิ้น เคี้ยวไปได้ครึ่งหนึ่งก็ลืมเคี้ยวต่อ ดูท่าคงหลับจริง ๆ แล้ว
เจินเหมยหลีนั่งยองอยู่ใต้แผ่นไม้เปิดปิดได้ตรงท้ายรถ ช่วงบนมุดเข้าไปในช่องซ่อมเพลาล้อ เหลือเพียงเอวท่อนล่างกับขาสองข้างโผล่ออกมา
ด้านในมีเสียงเคาะดังแกร๊ง ๆ นางพึมพำอู้อี้อยู่กับคำว่า “ระบบกันสะเทือนไม่สมดุล” “หมุดย้ำหลวม” อะไรทำนองนั้น