สามเดือนที่ผ่านมา ธนูกางเขนต่อเนื่องทุกชุดที่ลักลอบขนออกจากคลังลับของจวนโหว ผืนผ้าใบชุบน้ำมันที่ใช้ห่อหุ้มล้วนประทับตราครั่งลายพญางูเช่นนี้
ตราลับของอันอ๋อง กู้ม่อเฉิน
ของถูกตรวจรับแล้ว เงินวนอ้อมไปหนึ่งรอบ สุดท้ายก็ไปตกอยู่ในห้องใต้ดินของร้านรับจำนำแห่งหนึ่งในชางหนานลั่วหยาง
การค้าที่เขาลงมือจัดการด้วยตนเอง จำได้แม่นยำทีละรายการ ยิ่งกว่านายบัญชีเสียอีก
ลายพญางูบนผืนผ้าไหมนี้ ตรงกับตราครั่งที่เขาเคยเห็นไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย
สตรีนางนี้มีของสิ่งนี้อยู่ในมือได้อย่างไรกัน
เหมยจงจวินรู้สึกถึงลมปราณสายหนึ่งดันขึ้นมาจากอก ติดค้างอยู่ตรงลำคอ กลืนไม่ลง คายไม่ออก
ติ้งจื่อยืนอยู่เบื้องหลังเขา ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
“เจ้าว่ามา”
เหมยจงจวินเค้นคำออกมาจากไรฟัน
“นางมีสิ่งนี้ได้อย่างไร”
“บ่าวไม่กล้าคาดเดาส่งเดช”
“คุณชายอย่างข้าถูกหลอกแล้วหรือ”
“คุณชายจะ...”
“เป้าหมายของนางตั้งแต่แรกก็คือจวนโหวของเรา!”
เหมยจงจวินไม่รอให้เขาพูดจบ เสียงก็แหบพร่าลง
“วันนั้นที่โรงเตี๊ยม ใบหน้านั้น ท่าทางน่าสงสารนั่น — แผนหญิงงาม ทั้งหมดเป็นแผนหญิงงามทั้งนั้น!”
เขากัดปลายลิ้น รสคาวคล้ายสนิมเหล็กแผ่ซ่านเต็มปาก
ข่าวสารถูกส่งไปให้ใครแล้ว
เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา ขนทั่วแผ่นหลังก็ลุกชัน
ซ่อนฐานะได้ เข้าออกจวนโหวได้อย่างอิสระต่อหน้าต่อตาทุกคน
วิธีการเช่นนี้...
ปู้ตุ้ย
ปู้ตุ้ย ปู้ตุ้ย ปู้ตุ้ย
นางคงไม่ใช่คนของราชสำนักกระมัง
เหมยจงจวินตะปบที่วางแขนของเก้าอี้ล้อทั้งสองข้างอย่างลนลาน เล็บขูดผ่านพื้นหนังกวางเกิดเสียงครืดคราด