กู้เต๋อไป๋บนชายคาฟาดฝ่ามือลง
ลูกธนูเจาะเกราะหัวสามแฉก 200 ดอกที่ชโลมน้ำมันไฟส่งเสียงหวีดหวิว พุ่งปกคลุมถนนราวห่าฝน
“ท่านอ๋อง ถอยไปก่อน!”
ผูอวิ๋นซานยกทวนขึ้นขวาง
กู้ม่อหร่านมิได้ถอยแม้แต่น้อย มือขวาตวัดกระบี่ติ้งไห่ไปด้านหลัง ฟันเชือกป่านเส้นหนาที่ผูกกับรถบรรทุกน้ำซึ่งตามขบวนมาขาดสะบั้น
เขาเตะก้นถังไม้บรรทุกน้ำสูงครึ่งตัวคนด้วยเท้าซ้าย
ถังไม้ใบใหญ่ที่บรรจุน้ำบ่อหนักถึง 200 ชั่งพลิกตัวลอยขึ้น ก้นถังหงายชี้ฟ้า น้ำสาดโครมลงคลุมศีรษะเขาและม้าศึกใต้ร่างจนมิด
น้ำเย็นชุ่มโชกเกราะทั่วร่าง แม้แต่แผงคอม้าศึกก็มีน้ำไหลหยด
กู้ม่อหร่านหนีบสีข้างม้าด้วยสองขา ฝ่าห่าธนูไฟระลอกแรกที่ถาโถมเข้ามา กระแทกประตูไม้หนาหนักของโรงรับจำนำที่ก่อด้วยหินทางซ้ายจนเปิดออก ก่อนควบทั้งคนทั้งม้าเข้าไปหลบใต้ชายคา
ลูกธนูไฟหลายดอกปักลงบนแผ่นศิลาเขียวตรงจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ เปลวไฟตรงหางลูกธนูแตกพร่าและลุกวูบวาบ
กู้ม่อหร่านนั่งอยู่บนหลังม้า ปาดน้ำเย็นบนใบหน้า ก่อนหันไปมองม้าเร็วอีกหลายตัวที่ตามเข้ามาในโรงรับจำนำ
เมื่อครู่ตอนน้ำจากถังสาดออกไป คิมซอนอาที่ขี่ม้าตามเขามาติด ๆ ก็เปียกโชกไปด้วย
เสื้อผ้าไหมขาวเนื้อบางของโครยอที่นางสวมอยู่เดิมดูดซับน้ำจากบ่อจนแนบติดเรือนกาย
แม้ด้านในจะสวมเกราะไหมสวรรค์ไว้ ทว่าผิวขาวผ่องช่วงใต้ลำคอที่ปกปิดไม่มิด อีกทั้งชายกระโปรงเปียกชุ่มแนบกระชับ เผยเค้าโครงเรียวอวบของต้นขาใต้แสงไฟจนขาวเจิดจ้าบาดตา
กู้ม่อหร่านหยิบผ้าห่มขนสัตว์แห้งข้างอานม้ายื่นให้นาง ก่อนบีบเอวเปียกชื้นของนางเบา ๆ หนหนึ่ง