องครักษ์กบฏสองคนที่นำหน้า ถูกฟันจนทั้งคนทั้งเกราะแยกออกเป็นสี่ท่อน
กู้เต๋อไป๋ตกใจจนขวัญหนี รีบกลิ้งไปบนพื้นโคลนถึงสามตลบ ถึงอย่างนั้นใบหูซ้ายก็ยังถูกคมดาบเฉือนหายไปครึ่งหนึ่ง เขากุมหูที่เลือดพุ่งทะลักแล้วมุดหนีเข้าไปในรูสุนัขข้างทาง พลธนูกบฏที่เหลืออยู่บนหลังคาเห็นแม่ทัพหนีเอาชีวิตรอด ต่างพากันแตกฮือราวกับฝูงนกกระเจิงและสัตว์ป่าแตกตื่น
“ผูอวิ๋นซาน จงนำคนหนึ่งร้อยนายไปค้นรูสุนัข จับเป็นให้ได้ ที่เหลือตามข้าไปหอระฆัง!”
กู้ม่อหร่านกระโดดลงจากชายคา ร่อนลงบนหลังม้าศึกอย่างมั่นคง หนีบสีข้างม้าแล้วควบทะยานออกจากปากถนน
เบื้องหน้าพลันเปิดโล่ง ที่นั่นคือจัตุรัสใหญ่หน้าหอระฆังใจกลางฮันซอง
กลางจัตุรัสมีชาวโครยอในชุดขาดรุ่งริ่งสองหมื่นคนถูกขังแน่นอยู่ใต้หอระฆังด้วยรั้วไม้ เสียงร่ำไห้กรีดร้องดังกึกก้องสะเทือนไปทั่วฟ้า
รอบนอกรั้วไม้ขุดเป็นร่องกว้างครึ่งฉื่อ ภายในถูกเทน้ำมันเพลิงดุสีดำสนิทไว้จนเต็ม ถังน้ำมันหลายสิบใบกองอยู่ท่ามกลางชาวบ้าน
อินุคามิจูซาบุโรยืนอยู่บนบันไดหินสูงชันของหอระฆัง เขาโยนคบเพลิงที่ลุกโชนในมือใส่ชนวนในร่อง ก่อนหัวเราะเสียงแหบพร่าดังก้อง
“กู้ม่อหร่าน! เจ้าสายไปแล้ว!
ในชนวนผสมผงฟอสฟอรัสขาวของต้าเหยี่ยนพวกเจ้าเอง อีกไม่ถึงสิบลมหายใจ ชาวโครยอสองหมื่นคนนี้ก็ต้องตายไปพร้อมกับกองทัพของข้า!”