บนกำแพงเมือง
อินุคามิจูซาบุโรคลำมือควานหาจนจุ่มหัวลงไปในโอ่งน้ำดับเพลิงข้างกาย ล้างผงปูนขาวที่เข้าตาออกอย่างลวก ๆ
เมื่อเงยหน้าขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างก็บวมเป่งราวกับผลท้อ เหลือเพียงร่องแคบ ๆ ตาขาวแดงฉานราวกับมีเลือดหยด
เขาเกาะเชิงเทินชะโงกลงไปมอง เห็นกองทหารม้าเกราะดำของต้าเหยี่ยนทะลักเข้าสู่ป้อมชั้นในราวกับกระแสน้ำหลากที่เปิดประตูเขื่อน
ทหารราบซัตสึมะ 3,000 นายคุกเข่าอยู่ริมถนน โขกศีรษะร้องขอรางวัล
ประตูตะวันตกของฮันซองแตกแล้ว
อินุคามิจูซาบุโรเลือดลมในอกพลุ่งพล่าน ก่อนจะกระอักเลือดดำออกมาคำหนึ่ง
มือขวาของเขาสั่นระริก ล้วงเข้าไปในอกเสื้อแล้วหยกโลหิตพยัคฆ์ขาวแห่งราชวงศ์ครึ่งชิ้นที่พัค แรจังยัดให้ก่อนตายออกมา เขาชูมันขึ้นแล้วฟาดลงกับอิฐบนกำแพงอย่างแรง
เพล้ง!
หยกโลหิตแตกกระจายเป็นเจ็ดแปดเสี่ยง
「พัค แรจัง! ไอ้หมาแก่ แม้แต่ตอนตายก็ยังวางแผนเล่นงานข้า!」
อินุคามิจูซาบุโรกุมอกที่กระดูกหักไว้ ตะโกนใส่นักรบพลีชีพเกราะดำห้าร้อยนายที่เหลืออยู่ข้างกาย
「ประตูตะวันตกต้านไม่ไหวแล้ว!
ไป! ตามข้าไปหอระฆังกลางเมือง!
ที่นั่นยังขังชาวโครยอชั้นต่ำไว้อีกสองหมื่นคน จงเอาชีวิตคนสองหมื่นนั้นมาทำกำแพงมนุษย์!
กู้ม่อหร่านไม่ใช่คนมีคุณธรรมเมตตาหรอกหรือ?
ข้าอยากเห็นนักว่าเขาจะกล้าใช้ยาสายฟ้าสะท้านระเบิดชาวบ้านสองหมื่นคนนั้นขึ้นฟ้าพร้อมกันหรือไม่!
อย่างมากก็ให้ทั้งเมืองฝังไปด้วยกัน!」
นักรบพลีชีพห้าร้อยนายหามอินุคามิจูซาบุโร แล้วหนีตะบึงไปยังใจกลางเมืองตามทางลาดด้านเหนือ
เบื้องล่างกำแพงเมือง เซี่ยหลินยวนหิ้วคิมแทฮึงกระโดดลงจากกำแพงสูงสามจั้งอย่างแผ่วเบา ทะยานไม่กี่ครั้งก็กลับถึงหน้ากองทัพ
เขาคลายมือส่งราชาโครยอที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัวให้ข้ารับใช้ใกล้ชิดหลายคนซึ่งรีบเข้ามารับ
「เสด็จพ่อ!」
คิมซอนอาวิ่งเข้าไป น้ำตาหยดแหมะไม่ขาดสาย
รูเลือดขนาดใหญ่สองรูบนกระดูกไหปลาร้าของคิมแทฮึงยังคงมีเลือดดำไหลทะลัก ทว่าเขาไม่สนใจความเจ็บปวด มือขวาซูบผอมคว้าข้อมือคิมซอนอาไว้แน่น ดวงตาขุ่นมัวเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว จ้องไปยังทิศที่คบเพลิงสว่างไสวใจกลางเมือง