ชเวซองมินหันกลับมา จัดแขนเสื้อกว้างของฉลองพระองค์อ๋องเก้าลายให้เรียบร้อย ทว่าไม่เพียงไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กลับเงยหน้าหัวเราะลั่น
“หลานสาวคนดีของข้า หากข้าไม่ให้คนส่งข่าวว่าตายแล้วกลับไป
เสด็จพ่อผู้หวาดระแวงของเจ้าจะยอมมอบกุญแจที่นี่ให้ข้าเก็บรักษาได้อย่างไร?”
เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าว ชี้ไปยังบ่อโลหิตที่ปั่นป่วนอยู่ใต้เท้า เชิดคางสูงจนแทบมองคนผ่านรูจมูก
“บอกตามตรง แผนผังแนวป้องกันชายฝั่งของเจ็ดเมืองทางใต้โครยอ รวมถึงเวลาเปลี่ยนเวรยามที่คลังเสบียงปูซาน ล้วนเป็นข้าที่ส่งคนไปมอบให้แม่ทัพโก่วซ่าง!”
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?!”
คิมซอนอาขบกรามจนปวด มือหลังของนางมีเส้นเลือดปูดขึ้นมาทีละเส้น
“ข้าเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของเจ้า!
ราชวงศ์โครยอปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี เหตุใดเจ้าถึงขายสมบัติบรรพชนให้เดรัจฉานญี่ปุ่น!”
“ปฏิบัติต่อข้าอย่างดี?”
ชเวซองมินหน้าขรึมลง ก่อนเตะเชิงเทียนข้างกายล้มคว่ำ
“แผ่นดินโครยอครึ่งหนึ่งเป็นตระกูลชเวของข้าที่ยึดมา แล้วเหตุใดตระกูลคิมของพวกเจ้าจึงนั่งบัลลังก์มังกรสืบต่อกันมารุ่นแล้วรุ่นเล่า ส่วนข้า ชเวซองมิน ต้องคุกเข่าอยู่เบื้องล่างเป็นสุนัขด้วย?
ขอเพียงเจ้ากับเจ้าคิมแทฮึงเฒ่านั่นตาย ข้าจะมอบมนุษย์โอสถห้าร้อยคนที่ถูกกรอกไข่หนอนกู่เส้นโลหิตให้แม่ทัพโก่วซ่าง ถึงตอนนั้นทหารทั้งโครยอก็ต้องเชื่อฟังแต่โดยดี!
เมื่อถึงเวลานั้น ต้าวอแต่งตั้งข้าเป็นอ๋องแห่งโครยอ ยังดีกว่าเป็นบ่าวรับใช้ตระกูลคิมของพวกเจ้า!”
กล่าวจบ เขายกมือทั้งสองข้างตบดัง ๆ สองครั้ง