ในยามนั้นเอง ตะแกรงเหล็กปิดรางระบายน้ำทางตะวันตกของป้อมชั้นในก็ถูกคนดันเปิดจากด้านล่าง
อวิ๋นซูเยว่คลานออกมาจากทางระบายน้ำมืดมิดทั้งตัวเปื้อนโคลน ชุดพรางกายบริเวณไหล่ซ้ายขาดเป็นรอย เลือดซึมออกมา
นางวิ่งไปถึงหน้าแท่นบันไดในไม่กี่ก้าว ก่อนคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ประคองท่อทองแดงปิดผนึกขนาดเท่านิ้วมือขึ้นมาด้วยสองมือ
“ท่านอ๋อง! แม่ทัพผูพาพวกเราลอบไปตามทางลับใต้คลังเหล็กจนถึงเขตนอกจวนไทไซ แล้วสกัดสังหารผู้ส่งสารที่เส้อร์จือหยวนส่งมาได้เพคะ!
เมื่อคืนเส้อร์จือหยวนพากำลังหลักหลบหนีออกทางประตูใต้ มุ่งหน้าไปทางเหมืองเงินอิวามิ บัดนี้จวนไทไซกลายเป็นเมืองร้างแล้วเพคะ!”
กู้ม่อหร่านคลายมือจากคิมซอนอา รับท่อทองแดงมา ก่อนออกแรงบีบจนปากผนึกแตก แล้วดึงกระดาษด้านในออกมากวาดตาอ่าน
ในกระดาษเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า เส้อร์จือหยวนไม่เพียงขนเงินสดสามล้านตำลึงจากสึกุชิและจวนไทไซไปด้วย แต่ยังนำหีบเหล็กอักษรเทียนที่ชิงมาจากพระราชวังโครยอไปอีกใบหนึ่งด้วย บัดนี้กำลังเตรียมลำเลียงกลับไปยังบาคุฟุเกียวโตผ่านทางลับของเหมืองเงินอิวามิ
กู้ม่อหร่านยื่นกระดาษให้คิมซอนอาที่อยู่ข้างกาย
“อ่านดูเถิด ทรัพย์สินก้นหีบของราชวงศ์โครยอพวกเจ้า ล้วนอยู่ในกำมือท่านเส้อร์ผู้นี้ทั้งสิ้น”
คิมซอนอารับกระดาษมาอ่าน ลมหายใจพลันถี่กระชั้นขึ้น หน้าอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง
“หีบเหล็กอักษรเทียน! ข้างในมีแผนผังฮวงจุ้ยเส้นชีพจรมังกรและกุญแจคลังลับของราชวงศ์ ซึ่งไท่จู่แห่งโครยอทรงทิ้งไว้! จะปล่อยให้ชาวญี่ปุ่นขนไปเกียวโตไม่ได้เด็ดขาด!”