เสิ่นหลิงเอ๋อร์กับเมิ่งจิ่วหนิงถอดเสื้อนอกออกเพื่อสะดวกแก่การฝังเข็ม เหลือเพียงผ้ารัดอกสีเรียบกับกางเกงชั้นใน
ไอร้อนแผ่กรุ่น หยาดเหงื่อไหลลงมาตามลำคอขาวผ่องของทั้งสอง จนผ้ารัดอกบางเบาชุ่มเหงื่อและแนบสนิทกับเรือนกาย เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าเย้ายวน
เสิ่นหลิงเอ๋อร์ยืนอยู่ด้านหลังถังไม้ มือทั้งสองคีบเข็มทองยาวสามชุ่น แทงลงบนจุดไป๋ฮุ่ยกลางกระหม่อมและจุดเฟิงฉือท้ายทอยของทาคาชิ ไนนาโกะทีละเล่ม
หลายวันก่อน ระหว่างกำจัดแม่หนอนเส้นเลือดที่แม่น้ำฮัน นางกับเมิ่งจิ่วหนิงต้องเสียเลือดไปครึ่งอ่าง ร่างกายจึงอ่อนแอหนักอยู่แล้ว
ครั้นต้องยืนอยู่ในห้องอาบน้ำอบอ้าวนานกว่าสองชั่วยาม ภาพเบื้องหน้าของเสิ่นหลิงเอ๋อร์ก็เริ่มซ้อนทับกัน เหงื่อเย็นบนหน้าผากผสมกับเหงื่อร้อน ไหลหยดลงมาไม่ขาดสาย
“หลิงเอ๋อร์ ยังไหวหรือไม่?”
เมิ่งจิ่วหนิงนั่งยองอยู่ข้างถังไม้ ในมือถือตะขอเงินเล่มเล็กคมกริบ นางจุ่มมันลงในน้ำยา ก่อนจะคว้าข้อเท้าเล็กขาวของทาคาชิ ไนนาโกะขึ้นมา แล้วกรีดเส้นเลือดเขียวด้านในข้อเท้าเบาๆ
เลือดพิษสีดำข้นทะลักออกจากบาดแผล แผ่ซ่านย้อมน้ำยาโดยรอบให้ดำคล้ำในพริบตา
“ไม่เป็นไร… เหลืออีกเข็มเดียว ก็จะผนึกชีพจรหัวใจได้แล้ว…”
เสิ่นหลิงเอ๋อร์กัดริมฝีปาก มือขวาคีบเข็มทองเล่มที่สามสิบหก แทงไปยังจุดเสินเต้ากลางหลังของไนนาโกะ
ทันทีที่ปลายเข็มกำลังจะแตะผิว บาดแผลเก่าบนข้อมือของเสิ่นหลิงเอ๋อร์พลันปวดแปลบ แขนขวาทั้งข้างไร้เรี่ยวแรง ข้อมือจึงทรุดลง