“เพลารถคันนี้ปรับแต่งได้ดี หมุดเหล็กก็ตอกยึดแน่นหนา เพียงแต่ระบบกันสะเทือน...”
นางย่อตัวลง เอื้อมมือไปลูบเพลารถ
“ยังปรับแก้ได้อีกหน่อย ไม่อย่างนั้นพอรถโยกขึ้นมา ก้นข้าคงรับไม่ไหว”
มู่หรงเสวี่ยกลอกตา
“รถม้ากว้างขนาดนี้ยังทำให้เจ้าโยกได้อีกหรือ ก้นเจ้าทำจากทองคำหรือไร ถึงได้แสนแพงเช่นนั้น”
“เอ๊ะ เจ้ากำลังพูดอะไรน่ะ ข้าก็ทำไปเพราะเห็นแก่ทุกคนต่างหาก”
เจินเหมยหลียืนขึ้น ปัดโคลนบนมือออก
“ขึ้นรถกันเถอะ”
กู้ม่อหร่านเปิดม่านรถ ก้มตัวเข้าไปก่อนเป็นคนแรก
ภายในรถม้ามีพื้นที่ไม่น้อย ปูเบาะนุ่มหนาไว้ ทั้งสองฝั่งมีตั่งนุ่มเรียงอยู่ฝั่งละแถว
เสิ่นหลิงเอ๋อร์ตามขึ้นรถทันที แล้วนั่งลงทางซ้ายมือของกู้ม่อหร่าน
มู่หรงเสวี่ยก็ไม่เกรงใจ นั่งครองตำแหน่งทางขวามืออย่างองอาจ วางแส้อ่อนสีแดงชาดที่เอวลงบนตัก ขีดอาณาเขตห้ามล่วงล้ำไว้ครึ่งฉื่อ
หลินชิงไต้ขึ้นรถเป็นคนสุดท้าย นั่งลงตรงที่นั่งด้านหน้า หลับตาพักสายตา
เมิ่งจิ่วหนิงประคองถุงหอมมรกตไว้ในมือ กำลังจะขยับเข้าไปใกล้กู้ม่อหร่าน
หลินชิงไต้ยังไม่ทันยกข้อมือ ฝักกระบี่หยกเย็นก็พุ่งตัดอากาศออกมาสามชุ่น ขวางอยู่ตรงหน้าเอวของนางอย่างเย็นชา
เมิ่งจิ่วหนิงกัดริมฝีปากล่าง จำต้องหาที่นั่งตรงเบาะหลัง
เจินเหมยหลีขึ้นรถเป็นคนสุดท้าย นางย่อตัวลงข้างเพลารถด้านหลัง มือหนึ่งถือประแจ เคาะเพลารถไปพลาง
“ตัวรถเอียงไปทางขวา ต้องเป็นเพราะน้ำหนักฝั่งขวาไม่สมดุลแน่”
นางพึมพำพลางชำเลืองไปทางมู่หรงเสวี่ย
“บางคนเชิงกรานหนักเกินไป กดจนเพลารถเอียงหมดแล้ว”
มู่หรงเสวี่ยเลิกคิ้ว
“เจ้าว่าใครเชิงกรานหนัก?”
“ไม่รู้สิ ข้าก็ไม่ได้เจาะจงชื่อใครสักหน่อย”
เจินเหมยหลีก้มหน้าตอกเพลารถต่อ
“ใครร้อนตัวรับไปก็แปลว่ารู้สึกผิด”
มู่หรงเสวี่ยโกรธจนกำแส้อ่อนแน่น