แผนที่ซึ่งระบบมอบให้ยังคงฉายวนอยู่ในหัว ตำแหน่งยุ้งฉางทุกแห่งและแนวเส้นทางเสบียงทุกสายล้วนชัดเจน แม้แต่ตำแหน่งที่กระโจมบัญชาการกลางของอินุคามิจูซาบุโรตั้งอยู่หลังป่าสนผืนใดก็ระบุไว้แจ่มชัด
กู้ม่อหร่านยังไม่รีบร้อนลงมือ
ลมหายใจของคนในอ้อมแขนสม่ำเสมอ แก้มแนบอยู่กับอกเขา ปลายจมูกถูไถกับกลิ่นยาที่ติดค้างบนสาบเสื้อ นาน ๆ ครั้งคิ้วก็ขมวดมุ่น คล้ายกำลังต่อสู้กับใครบางคนแม้ในความฝัน
ปลายนิ้วของเขาวางอยู่บนแผ่นหลังนาง ไล้ลงมาตามแนวกระดูกสันหลังทีละข้อ ในหัวเริ่มคำนวณเวลาแล้ว
ปืนสามลำกล้องต้องใช้เวลาอย่างน้อย 10 วัน ตั้งแต่ตีเหล็กจนขึ้นรูป ยาสายฟ้าสะท้านในคลังมี 2,000 ลูก เพียงพอสำหรับศึกทางทะเลคราหนึ่ง ส่วนความลึกของน้ำและตำแหน่งแนวหินใต้น้ำในท่าเรืออินชอนยังไม่ได้มา การดัดแปลงเรือรบทางฝั่งเจินเหมยหลีเสร็จสิ้นแล้ว ทว่าการปรับเทียบเกาทัณฑ์ต่อเนื่องประจำเรือยังขาดการทดลองยิงรอบสุดท้าย
เสียงฝีเท้าผลัดเวรดังแว่วจากนอกกระโจม พื้นรองเท้าบูตเหยียบลงบนดินแข็งเย็น เสียงดังห่างออกไปทีละก้าว
ยามหยิน
กู้ม่อหร่านก้มลง แนบริมฝีปากกับกระหม่อมของคิมซอนอา เอ่ยเสียงแผ่วเบา “ถึงเวลาตื่นแล้ว”
คิมซอนอาไม่ขยับ
กลับใช้มือสอดเข้าไปในสาบเสื้อเขา นิ้วทั้งสิบกำผ้าเสื้อตัวในไว้แน่น ราวกับเด็กน้อยที่กำกระดาษห่อลูกอมไม่ยอมปล่อย
“อยู่ต่ออีกสักครู่เถิด”
เสียงของนางอู้อี้ แหบพร่าด้วยความง่วงงุน ทั้งร่างขดอยู่ในอ้อมแขนเขา เข่าดันข้างต้นขา นิ้วเท้างองุ้มเข้าหากัน
กู้ม่อหร่านไม่เอ่ยวาจา
ฝ่ามือเลื่อนจากแผ่นหลังนางไปยังต้นคอ นิ้วทั้งห้ารวบล้อมลำคอขาวผ่อง แล้วบีบเบา ๆ ทีหนึ่ง