เสียงของกู้ม่อหร่านดังขึ้นจากด้านล่าง “ใครอยู่ข้างบน?”
เจินเหมยหลีหลับตาลง
ในใจคิดว่าคราวนี้แย่แล้ว
นางกัดฟัน เอ่ยเสียงแข็ง “ท่านอ๋อง ขะ...ข้าเอง”
กู้ม่อหร่านเงียบไปสองอึดใจ
“ลงมา”
เจินเหมยหลีนอนหมอบอยู่บนขื่อ ไม่กล้าขยับ
“ท่านอ๋อง ข้า...ข้าลงไปตอนนี้ไม่สะดวกนัก...”
กู้ม่อหร่านแค่นเสียงเย็นชา “ไม่สะดวกหรือ? แล้วตอนขึ้นไปเหตุใดจึงไม่เห็นว่าไม่สะดวก?”
เจินเหมยหลีแทบร้องไห้
นางขยับตัว ใช้ทั้งมือทั้งเท้าค่อย ๆ เคลื่อนไปทางขอบขื่อ
ขยับไปได้ครึ่งทาง มือขวาก็ลื่น
ร่างทั้งร่างร่วงลงจากขื่อ
นางร้องลั่น หลับตารอรับแรงกระแทกจากพื้น
แต่กลับมีพลังปราณสายหนึ่งรองรับเอาไว้
แล้ววางนางลงบนพื้นอย่างมั่นคง
นางลืมตาขึ้น เห็นกู้ม่อหร่านยืนอยู่หน้าม่านกระโจมชั้นใน
เสื้อคลุมชั้นนอกบนกายสวมเรียบร้อยดี
เพียงแต่สายคาดเอวผูกเอียงไปเล็กน้อย
เจินเหมยหลีก้มหน้า ไม่กล้ามองเขา
กู้ม่อหร่านจ้องนาง “ขึ้นไปนานเท่าไรแล้ว?”
เจินเหมยหลีกลืนน้ำลาย “มะ...ไม่นานนัก...”
นางรีบเสริม “ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น! จริง ๆ นะ! ข้าแค่ขึ้นไปวัดความหนาของขื่อ คิดว่าหากจะปรับปรุงเครื่องยิงหินก็ต้องคำนวณน้ำหนักที่มันรับได้ให้ดีเสียก่อน...”
กู้ม่อหร่านยกมือห้ามนาง
“พอแล้ว”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “เรื่องคืนนี้ จงกลืนลงท้องไปเสีย”
เจินเหมยหลีพยักหน้ารัว “ข้าเข้าใจ! ข้าปากหนักเป็นที่สุด รับรองว่าจะไม่แพร่งพรายแม้แต่คำเดียว!”
กู้ม่อหร่านจ้องนางอยู่สองอึดใจ
จากนั้นก็หมุนกายกลับเข้าไปในกระโจมชั้นใน
เจินเหมยหลีได้ยินเสียงคิมซอนอาเอ่ยถามแผ่วเบาจากด้านใน