“อืม สวมให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว เกราะนี้คมดาบทำอันตรายมิได้ น้ำไฟก็ไม่อาจกร้ำกราย”
กู้ม่อหร่านค่อย ๆ ผูกตะขอลับด้านข้างเกราะในให้นางอย่างใจเย็น
ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบผ่านเนื้อนุ่มอ่อนไหวใต้ชายโครง ทำให้เอวของคิมซอนอาอ่อนยวบ นางจึงต้องใช้สองมือยันไหล่เขาไว้
กู้ม่อหร่านโอบเอวคอดบางของนางไว้ตามจังหวะ แล้วดึงเข้ามาแนบอก คางเกยลงตรงซอกไหล่ที่ส่งกลิ่นหอมเย็น
ฝ่ามือบีบเนื้อนุ่มของนางผ่านเส้นไหมสวรรค์บางเบาไปทีหนึ่ง
“ละครต้องแสดง แต่ชีวิตก็ต้องรักษาไว้ด้วย
หากถูกเกาทัณฑ์ลับของอินุคามิจูซาบุโรทำร้ายผิวเนียนนุ่มของเจ้าเข้า คืนนี้ข้าจะกอดผู้ใดนอนเล่า?”
แก้มของคิมซอนอาร้อนผ่าว นางเบือนหน้าไปอีกทาง ไม่กล้าสบตาเขา ทำเพียงส่งเสียงฮึดฮัดออกทางจมูก
“ท่านอ๋องรู้จักแต่พูดจาเกี้ยวพาราสี...
รีบสวมเสื้อคลุมให้ข้าเถิด หากเสียฤกษ์ยาม ท่านพัคในเมืองจะตกอยู่ในอันตราย”
กู้ม่อหร่านยิ้มน้อย ๆ ก่อนค่อย ๆ จัดเสื้อผ้าแพรสีขาวเรียบง่ายด้านนอกให้นาง แล้วผูกสายคาดเอวใหม่
มองจากภายนอก นางยังคงดูบอบบางอ่อนแอ ราวกับผลักเพียงครั้งก็ล้มลงได้
ในจังหวะนั้นเอง
เจินเหมยหลีผู้มีรอยคล้ำใต้ตาดำคล้ำสองข้าง หอบไหสุราเคลือบเขียวสองใบพุ่งเปิดม่านกระโจมเข้ามา
“ท่านอ๋อง! สุราที่ท่านต้องการทำเสร็จแล้ว!”
นางวางไหสุราลงบนโต๊ะบัญชาการ แล้วตบพุงไหเบา ๆ
“ทั้งหมด 10 ไห!
ตามตำรับพื้นบ้านที่ท่านอ๋องให้มาเมื่อวาน ข้าให้ช่างใช้ท่อกลั่นกลั่นสุราถึงสามครั้ง ข้างในล้วนเป็นสุราดีกรีเจ็ดสิบ ดื่มเพียงอึกเดียวก็แสบคอจนพองได้!