ภายในทางระบายน้ำลับใต้ประตูน้ำฮันซอง น้ำเน่าสีเขียวดำส่งกลิ่นคาวเหม็นเพิ่งลดลงไปครึ่งฉื่อ
ผีน้ำจากญี่ปุ่นร่างเปื้อนโคลนดำทั้งตัวมุดออกมาจากรอยแยกของหิน ก่อนคลานสี่ขาไปหยุดข้างไหดินเผาที่แตกกระจาย
มันยื่นกรงเล็บเหล็กมีพังผืดออกไปคุ้ยกองซากแมลงสองสามครั้ง แล้วคว้าห่อผ้าน้ำมันที่เหลืออยู่ครึ่งผืนขึ้นมา ซึ่งยังไม่ถูกน้ำพิษกัดกร่อนจนหมด
ผีน้ำยกผ้าขาดขึ้นดมใกล้จมูก ดวงตาที่เปื้อนโคลนกลอกไปมา ก่อนหันหลังคลำตามรอยอิฐในทางน้ำลับ ลัดเลาะเข้าไปในห้องลับใต้ดินของเขตชั้นในฮันซอง
ในห้องลับมีตะเกียงน้ำมันวาฬจุดอยู่สี่ดวง
อินุคามิจูซาบุโรกำลังใช้หนังกวางเช็ดดาบใหญ่ในมือ พอได้ยินเสียงน้ำก็เอ่ยขึ้นโดยไม่เงยหน้า
「แม่หนอนในไหดินเผาเงียบไปได้อย่างไร?」
ผีน้ำคุกเข่าทั้งสองข้างลงบนแผ่นศิลาเขียวที่มีน้ำหยด มือทั้งสองประคองผ้าน้ำมันเปื้อนเลือดที่เหลือครึ่งผืนยื่นส่งให้
「นายท่าน แม่หนอนทั้งสามสิบไหที่ปากทางระบายน้ำตายหมดแล้ว พวกมันกัดกันจนเหลือแต่เนื้อเละ
ข้าน้อยงมสิ่งนี้ขึ้นมาจากก้นไห บนผ้ามีเฮ่อติ่งหงปะปนอยู่
แล้วยังมี...
ยังมีกลิ่นหวานคาวของไป่ตู๋เฉ่าซึ่งเป็นยาลับในราชสำนักต้าหลี่」
มือของอินุคามิจูซาบุโรที่กำลังเช็ดดาบหยุดชะงัก
เขาคีบผ้าน้ำมันขึ้นมาใกล้ตะเกียง ปีกจมูกขยับเล็กน้อย
「ยาลับต้าหลี่หรือ? ในเรือนหลังของกู้ม่อหร่านมีองค์หญิงนามว่าเมิ่งจิ่วหนิงอยู่จริง」
เขากำผ้าน้ำมันไว้ในฝ่ามือ ข้อนิ้วบีบจนดังกรอบแกรบ
「พัค แรจังช่างกล้านัก คงใช้จี้หยกพยัคฆ์ขาวเปื้อนเลือดมาหลอกข้าให้เป็นตัวตลก!