เลือดบนมือของชิงอู๋ไหลย้อนตามข้อมือเข้าไปในแขนเสื้อ ท่อนแขนครึ่งหนึ่งเปียกชุ่ม นิ้วมือที่กำดาบไว้เริ่มไร้เรี่ยวแรง
มีดสั้นของเหมยจงจวินกดลงมาอีกช่วงหนึ่ง คมมีดเสียดผ่านผิวบางบนลำคอของชิงอู๋ เส้นผมสองสามเส้นข้างคอถูกคมเหล็กตัดขาด ร่วงลงสู่กองเลือดใต้เท้า
เข่าของชิงอู๋ย่อลงอีกช่วงหนึ่ง ใกล้จะฝืนต่อไม่ไหวแล้ว
แขนทั้งสองข้างสั่นระริกอยู่ใต้คมดาบ ฟองเลือดในปากไหลหยดลงตามคาง
“ระวัง! เหมยจงจวินผู้นี้ถึงกับเป็นยอดฝีมือขั้นสาม!”
ในจังหวะนั้นเอง
หน้าต่างถูกคนเตะจนแตกจากด้านนอก
ซือชิงเหยียบโต๊ะแปดเซียนที่พังครืนแล้วดีดตัวขึ้น ฮัวอี้พลิกตัวเข้ามาจากอีกด้าน ดาบสองเล่มพุ่งเข้าใส่สีข้างของเหมยจงจวินจากซ้ายและขวา
เหมยจงจวินชักดาบกลับ พื้นรองเท้าบูตเสียดสีกับพื้นอิฐจนเกิดกลิ่นไหม้ เขาถอยสองก้าว แผ่นหลังชนเสาเตียงแบบมีขั้น มีดสั้นหมุนตวัดอยู่หน้าอกครึ่งรอบ ปัดการฟันขวางของซือชิงออกไป
ดาบของฮัวอี้แทงเข้ามาจากด้านขวา ปลายดาบเฉือนผ่านเสื้อคลุมแพรที่เอวของเขา เนื้อผ้าฉีกเป็นรอย เนื้อหนังด้านใต้เปิดออก เลือดหยดไหลลงตามชายเสื้อคลุม
เหมยจงจวินสูดลมหายใจเย็นเยียบ แผลที่เอวเจ็บจนเขาแสยะฟัน ทว่าไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาตวัดมีดกลับไปบีบให้ฮัวอี้ถอยครึ่งก้าว อาศัยแรงส่งนั้นพุ่งไปทางเตียงอีกครึ่งก้าว
กู้มั่วหลีอยู่ตรงนั้น
กู้มั่วหลีบิดเอวเอนหลัง ร่างทั้งร่างแนบไปกับราวเตียงพลิกเข้าไปด้านใน ศอกกระแทกเสาเตียง ก่อนจะปัดตะเกียงน้ำมันทองแดงบนหัวเตียงให้ร่วงลงไป
ฐานตะเกียงกระแทกหลังเท้าของเหมยจงจวิน น้ำมันตะเกียงร้อนระอุสาดใส่รองเท้าบูตไปครึ่งข้าง เหมยจงจวินหดเท้าหนี ดาบที่ฟันลงมาจึงพลาดเป้า