เหมยจงจวินในห้องเหลือบเห็นท่าทางขององครักษ์จวนอ๋องที่กำลังขึ้นคันธนูนอกลาน เลือดทั่วร่างพลันพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ
พี่ใหญ่จะยิงหรือ?
รวมถึงข้าด้วยหรือ?
ธนูและลูกศรไร้ตา ยิงลงมาในรอบนี้ ไม่เพียงสตรีทั้งสี่ในห้อง แม้แต่ตัวเขาเองก็ต้องพรุนเป็นรังผึ้ง
มือซ้ายของเขาล้วงไปด้านหลังเอว ควานเจอยาเม็ดแดงขนาดปลายนิ้วจากถุงลับที่คาดเอว
ของที่คนจากจวนอันอ๋องส่งมาให้เมื่อเดือนก่อน ว่ากันว่าเป็นยาดำ กินแล้วจะเร่งพลังทั่วร่าง แลกกับอายุขัยครึ่งหนึ่ง
เขากำยาเม็ดนั้นไว้ ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ
ไม่มีอะไรให้ลังเลแล้ว
หน้าไม้เผยให้เห็นแล้ว ขาก็ยืนขึ้นได้แล้ว พี่ใหญ่กำลังจะยิงปิดปาก
คืนนี้ไม่ว่าจะฆ่าสตรีบนเตียงได้หรือไม่ พอฟ้าสางก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีก
นิ้วโป้งดีดทีหนึ่ง ยาเม็ดแดงก็เข้าปาก
ยาเม็ดลื่นผ่านลำคอ รสชาติแทบไม่ต่างจากเคี้ยวถั่วลิสงแห้งเม็ดหนึ่ง
แต่ยังไม่ทันสองลมหายใจ ในอกก็เหมือนมีใครยัดถ่านแดงฉานกำหนึ่งเข้าไป
คลื่นความร้อนเดือดพล่านพุ่งขึ้นจากตันเถียน กระแทกซี่โครงแล้วสะท้อนกลับ วนปั่นอยู่ในท้องสามสี่รอบ
เส้นเลือดที่ลำคอปูดขึ้นทีละเส้น ดันผิวหนังจนแทบปริ พาดขึ้นไปถึงจุดไท่หยางทั้งสองข้าง
ตาขาวกลายเป็นสีแดงฉาน รูม่านตาหดเล็กเหลือเพียงปลายเข็ม
“ฮ่อ—”
เสียงแหบพร่าที่ไม่เหมือนเสียงมนุษย์ลอดออกมาจากลำคอ มุมปากมีฟองเลือดสีดำแดงไหลซึม
นอกลาน เหมยโป๋เชียนเห็นน้องชายชักกระตุกไปทั้งตัว เลือดปนฟองพุ่งออกจากปาก สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
“เจ้ารอง เจ้าไปกินอะไรเข้า!”