ปลายลูกศรห่างจากลำคอของนางไม่ถึงสองฉื่อ
ชายที่ยืนเช็ดมืออยู่เบื้องหน้าไม่หันกลับมา
แม้แต่ร่างกายก็ยังไม่หัน
คลื่นพลังอันหนาหนักสายหนึ่งม้วนย้อนออกมาจากแผ่นหลังของเขา กั้นอยู่เบื้องหน้ากู้มั่วหลี
ลูกดอกแขนเสื้อสามดอกพุ่งชนเข้าใส่ ทว่าอยู่ไม่ถึงครึ่งชั่วพริบตาก็ทานไม่ไหว ตัวลูกดอกแตกแยกจากตรงกลางไปทั้งสองด้าน เศษเหล็ก ผงพิษ และขนนกลูกศรป่นปนกันเป็นผุยผง ร่วงกราวลงบนอิฐเขียว ไม่ต่างจากเถ้าธูปที่เผาไหม้จนหมด
เหมยฮงเย่มองไม่เห็นอะไรชัดเจนเลย
ราวกับมีบางสิ่งระเบิดขึ้นในห้อง สายลมร้อนวูบหนึ่งพุ่งออกมา เปลวไฟบนคบเพลิงเอนวูบไปด้านหนึ่ง เศษเหล็กเล็ก ๆ หลายเม็ดกระแทกใบหน้าเขา แสบเจ็บจนต้องนิ่วหน้า
จากนั้นก็มีเสียงทึบดังขึ้น
ไม่ใช่เสียงสิ่งของตกกระแทกพื้น หากเป็นเสียงที่ดังมาจากภายในร่างมนุษย์
เสียงกระดูกแตกหัก
ไม่ใช่เพียงกระดูกท่อนเดียว โครงกระดูกทั้งร่างราวกับถูกกำไว้ในฝ่ามือแล้วบิดขยำ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าพลันแตกสลาย
เหมยจงจวินอ้าปากค้าง เสียงหนึ่งพยายามหลุดออกจากลำคอ แต่ยังไม่ทันเปล่งจบก็ขาดห้วง ดวงตาเบิกโพลง แขนขาทั้งสี่ห้อยตก ร่างทั้งร่างไถลลงไปตามเสาเตียง อาศัยเพียงเชือกไม่กี่เส้นกับดาบที่ปักคาไว้พยุงร่างลอยอยู่กลางอากาศ โยกไกวไปมา ไม่ต่างจากปลาบนเขียงที่ถูกควักก้างออกจนหมด
ไม่เหลือลมหายใจของมนุษย์อีกต่อไป
กู้มั่วหลีกวาดตามองเหมยจงจวินที่ห้อยอยู่กับเสาเตียง ก่อนหันไปมองโหวเจอที่ยืนตะลึงงัน
นางยื่นมือเข้าไปคลำในแขนเสื้อ แล้วหยิบสิ่งหนึ่งออกมา
ทำจากทองคำบริสุทธิ์ สลักลายมังกรและหงส์ ด้านหน้าสลักอักษรตราประทับสี่ตัวว่า ตราองค์หญิงใหญ่
นางเหวี่ยงมือออกไป แล้วคลายนิ้ว