“ข้าคือบรรพบุรุษของเจ้า!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น
ลูกกระเดือกของเหมยจงจวินขยับขึ้นลง เขาคิดจะด่าต่อ ทว่ากลับถูกกระแทกอย่างหนัก เลือดดำทะลักขึ้นมาจากอก เขาเบือนหน้าแล้วพ่นลงพื้น ในเลือดมีเศษชิ้นส่วนสีแดงคล้ำปะปนอยู่
ร่างของเขาไถลลงตามเสาเตียงไปสองชุ่น ศีรษะเอียงวูบ
จากนั้นก็ไร้เสียงเคลื่อนไหว
กู้ม่อหร่านถอนสายตากลับมา
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในสมอง
【เส้นชะตาของบุตรแห่งสวรรค์เหมยจงจวินขาดสะบั้น】
【แย่งชิงชะตาฟ้าสำเร็จ】
【รางวัล: วิชาหว่างอินซอโม้ พลังปราณคุ้มกายเพิ่มขึ้นหนึ่งขั้น】
ปลายนิ้วขยับเบา ๆ ภายในแขนเสื้อ พลังปราณที่เพิ่งก่อกำเนิดสายหนึ่งไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณ ระดับสามที่เคยหยุดชะงักพลันก้าวหน้าไปครึ่งก้าว
นอกเรือน
เหมยโป๋เชียนยืนอยู่ใต้ระเบียง คันธนูในมือค่อย ๆ ลดต่ำลง
เขามองน้องชายที่ถูกตอกติดกับเสาเตียงในห้อง แล้วหันไปมองศพที่นอนระเกะระกะเต็มพื้น ริมฝีปากขยับหลายครั้ง ทว่ามีเพียงความตื่นตระหนก ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร
สตรีในห้องนี้ หรือว่าจะเป็นองค์หญิงจริง ๆ?!
มิฉะนั้น เหตุใดคนที่มาถึงจึงเก่งกาจขึ้นทุกคนเล่า?!
นอกประตูเรือน เสียงเกราะกระทบกันดังใกล้เข้ามาจากที่ไกล
ชายวัยกลางคนในชุดเกราะดำก้าวเข้าประตูเรือน หมวกเกราะครอบศีรษะ แผ่นเกราะบนบ่าสะท้อนแสงวาววับจากสายฝน
บนฝักกระบี่ที่เอว ลวดลายดอกเหมยวูบไหวในแสงไฟ
โฮ่วเจอแห่งลั่วหยาง เหมยฮงเย่ กลับมาแล้ว
แสงคบเพลิงสาดเข้ามา เขาชะงักงัน
ศพชุดดำนับสิบร่างนอนระเกะระกะอยู่บนพื้น บางร่างยังถือหน้าไม้ นิ้วค้างอยู่บนกลไกหน้าไม้ไม่ทันปล่อย บาดแผลที่ลำคอเรียงเป็นแนว หนึ่งดาบต่อหนึ่งศพ สะอาดหมดจดและเด็ดขาด
สายฝนปนเลือดไหลไปตามร่องอิฐสีคราม รวมตัวกันตรงที่ต่ำ