กู้ม่อหร่านปล่อยคางอวิ๋นซูเยว่ ปลายนิ้วเคาะเบา ๆ สองครั้งบนโต๊ะไม้หวงฮวาหลี
เขายกถ้วยซุปไก่ดำตุ๋นโสมที่ยังร้อนระอุจากชั้นล่างของกล่องอาหารขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด
เขาวางถ้วยเปล่าลงแล้วตบไหล่อวิ๋นซูเยว่เบา ๆ
“ทำได้ดีมาก
ไปสิ อุ้มห่านย่างทั้งเก้าตัวนี้ไปนั่งเฝ้าบนต้นไหวใหญ่ด้านนอกเรือนข้างฝั่งตะวันตก
กินไปด้วย จับตาดูให้ข้าให้ดี
ดูว่าวันนี้นางหนูม่อหลีพบใคร แล้วปล่อยนกอะไรออกไปบ้าง”
อวิ๋นซูเยว่กระโดดลงจากตักเขา ใบหน้าแดงก่ำพลางจัดเสื้อผ้าที่ถูกขยำจนยับ ก่อนกอดกล่องอาหารใบใหญ่ไว้แนบอกแน่น
“รับบัญชา! มีห่านอ้วนพีทั้งเก้าตัวนี่ ต่อให้ไม่ใช่แค่นก
แม้แต่หนูสักตัวที่คลานออกจากเรือนข้างฝั่งตะวันตก ข้าก็จะดูให้ท่านอ๋องรู้แจ้งว่ามันเป็นตัวผู้หรือตัวเมีย!”
กล่าวจบ นางกอดกล่องอาหารกระโดดออกทางหน้าต่าง เพียงไม่กี่ครั้งที่เหินกายขึ้นลงก็หายลับไป
ในเวลาเดียวกัน
ภายในห้องใต้ดินของเรือนข้างฝั่งตะวันตกแห่งค่ายพักทัพ ถ่านเงินกู่ในเตาไฟลุกแดงฉาน
กู้มั่วหลีสวมชุดขี่ม้ารัดรูปสีดำปักดิ้นทอง มือทั้งสองไพล่หลัง ยืนหน้าตาเย็นชาอยู่ข้างเตาไฟ
เสียงอันชวนให้ใจเต้นระรัวที่นางได้ยินเมื่อคืนจากนอกกำแพงห้องหนังสือ ยังคงดังก้องอยู่ในหูจนถึงบัดนี้
คิมซอนอาเป็นองค์หญิงจากแคว้นที่ล่มสลาย เพื่อฟื้นฟูแคว้นจึงยอมพุ่งเข้าหาเตียงพี่ชาย เรื่องนั้นก็ช่างเถิด
เสิ่นหลิงเอ๋อร์กับเมิ่งจิ่วหนิงเชี่ยวชาญการแพทย์และพิษ ส่วนเจินเหมยหลีสร้างอาวุธเพลิงได้ แต่ละคนล้วนช่วยเหลือพี่ชายในสนามรบได้