ยามเฉินตรงเวลา ละอองหมอกยามเช้ายังไม่ทันจางหายไปจากสนามฝึกในค่ายทหารเรือชานเมืองเติงโจว
หม้อเหล็กใบใหญ่หลายสิบใบตั้งเรียงอยู่บนลานว่างทางตะวันออกของประตูค่าย ฟืนใต้หม้อส่งเสียงแตกเปรี๊ยะไม่ขาดสาย
โจ๊กข้าวฟ่างในหม้อเดือดปุด ๆ ฟองขาวผุดขึ้นมาไม่หยุด
ทว่าทหารหลายพันนายที่เข้าแถวรอรับอาหารเช้าในวันนี้ ต่างถือชามกระเบื้องหยาบไว้ในมือ แต่กลับไม่เหลือบมองหม้อเนื้อสักนิด
ทุกคนพากันไปรวมกลุ่มอยู่ใต้แท่นสั่งการ ซุบซิบพูดคุยกันจอแจจนเสียงดังอื้ออึงแทบจะยกหลังคากระโจมในค่ายให้ปลิว
เมื่อวานนี้เอง
เวลานั้น ทหารกองทัพหลวงสามพันนายยังคิดว่าอี้อ๋องกู้ม่อหร่านเป็นเพียงอ๋องชายแดนที่อาศัยอาวุธเพลิงอันร้ายกาจ
ใครจะรู้ว่ากู้ม่อหร่านจะสั่งให้คนดื่มสุราพิษต่อหน้าทหารนับพันทั้งกองทัพ โดยไม่แม้แต่จะคนให้เข้ากัน!
เรื่องนี้แพร่สะพัดไปทั่วค่ายเติงโจวในชั่วข้ามคืน บัดนี้กลายเป็นข่าวลือที่ผู้คนพูดถึงกันไม่หยุด
ใต้แท่นสั่งการ หัวหน้าพ่อครัวทหารกองทัพหลวงซึ่งเห็นกับตาเมื่อวานว่ามีคนใส่พิษลงในหม้อ
ยามนี้ยืนอยู่บนลังไม้ใส่เสบียงที่ว่างเปล่า โบกทัพพีเหล็กเล่มใหญ่ในมือ น้ำลายกระเด็นกระดอนไปทั่ว เส้นเลือดบนลำคอปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
“พวกเจ้าไม่เห็นกับตา! พิษนั่นไม่ใช่เฮ่อติ่งหง แต่เรียกว่าอู๋จินส่าน! พอเทลงในชามสุราเกาเหลียง สุราทั้งชามก็เปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในพริบตา
ควันขาวที่พวยพุ่งออกมาทำเอาทหารคนสนิทที่ยืนถือถาดอยู่ข้าง ๆ ถึงกับจมูกมีเลือดไหล!
ข้าเหล่าหลี่ทำงานในครัวกองทัพหลวงมาสิบปี พิษที่ใช้พระราชทานความตายแก่ขุนนางในวัง ข้าก็เคยเห็นมาแล้ว
เทียบกับสุราพิษนั่นแล้ว ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว!”