เซี่ยหลินยวนชะงักงัน นิ้วที่กำลังหมุนลูกประคำพลันช้าลง
กู้ม่อหร่านลุกขึ้นยืน ไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินไปหยุดตรงหน้าฟูกนั่งของเซี่ยหลินยวน แล้วมองลงมาจากที่สูง น้ำเสียงเจือความเสียดายอย่างยิ่ง
“ภรรยาชาวญี่ปุ่นที่รักสามีสุดหัวใจเหล่านั้น รวมถึงเด็กน้อยที่เพิ่งหัดเรียกพ่อได้
เพียงชั่วข้ามคืนก็ต้องสูญเสียเสาหลักของครอบครัว บ้านแตกสาแหรกขาด!
หลายสิบปีต่อจากนี้ แม่ม่ายกับลูกกำพร้าจะต้องเผชิญความวุ่นวายในยุคนี้ ถูกผู้คนรังแก กินไม่อิ่มท้อง
ต้องทนทุกข์อยู่กับความโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งและความแค้นฝังลึกทั้งวันทั้งคืน ช่างเป็นชีวิตที่อยากอยู่ก็อยู่ไม่ได้ อยากตายก็ตายไม่ลง
ทุกข์ทรมานยิ่งกว่าตกสู่นรกอเวจีเป็นร้อยเท่า!”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนโน้มตัวลงจ้องดวงตาของเซี่ยหลินยวน แล้วเอ่ยเสียงต่ำ
“สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าคืออะไร?
ก็คือเด็กอายุห้าหกขวบเหล่านั้น!
ทุกวันพวกเขามองมารดาร่ำไห้จนแทบขาดใจ ครั้นเติบใหญ่จึงรู้ว่าบิดาแท้ ๆ กับจักรพรรดิ ล้วนตายเพราะต้าเหยี่ยนและโครยอ!
ในใจพวกเขาจะก่อเกิดมารผจญเช่นใด?
พวกเขาย่อมกัดฟันอดทน ฝึกวิชาสังหารคนอย่างหนัก อีกสิบหรือยี่สิบปีให้หลัง ก็จะแปลงกายเป็นมือสังหารที่โหดเหี้ยมที่สุด ลอบข้ามทะเลเข้าไปในวังหลวงโครยอ อาศัยราตรีกาลลอบสังหารองค์หญิงซอนอา!”
ทันทีที่คำว่า “ลอบสังหารคิมซอนอา” หลุดออกมา
นิ้วที่หมุนลูกประคำของเซี่ยหลินยวนพลันแข็งค้าง รูม่านตาหดเล็กลงเท่าปลายเข็ม