เซี่ยหลินยวนหิ้ววงล้อทองเก้ารอบก้าวข้ามธรณีประตูโถงใหญ่ ฝ่าเท้ากดแผ่นอิฐศิลาเขียวหน้าประตูจนแตกร้าวเป็นสองทาง
เปลือกตาของกู้ม่อหร่านในโถงพลันกระตุก
เบื้องหน้าเขา แผนที่ภูมิประเทศโปร่งแสงแผ่นหนึ่งพลันคลี่ออกกลางอากาศ ในป่าบนเขาตันปาซึ่งห่างจากคฤหาสน์ออกไปสามลี้ มีจุดสีแดงนับร้อยสว่างวาบขึ้นแน่นขนัด
เหนือจุดสีแดงแต่ละจุดปรากฏอักษรสีแดงเลือดว่า «ค่าความมุ่งร้าย: สูงยิ่ง» พวกมันอาศัยหมอกยามค่ำคืนเคลื่อนเข้าล้อมคฤหาสน์จากด้านหลัง เส้นทางมุ่งตรงไปยังกรงไม้เสียนอวี๋ที่ขังซวงสี่ โจวเหยียนหรู และทาคาชิ ไนนาโกะเอาไว้
กู้ม่อหร่านลุกขึ้นจากตั่งนุ่ม คว้าผ้าคลุมที่พาดอยู่ข้างตั่ง โยนคลุมคอเสื้อที่เปิดกว้างของกู้มั่วหลี
“ห่มให้มิดชิดหน่อย ข้างนอกมีหมอกลง ระวังจะหนาว”
กู้มั่วหลีรวบผ้าคลุมเข้าหาอก เท้าเปลือยขาวผ่องหดกลับเข้าไปใต้ชายกระโปรง นางส่งเสียงฮึดฮัด
“ข้าว่าพี่ชายกลัวคนอื่นเห็นมากกว่า”
กู้ม่อหร่านมิได้ตอบนาง ก้าวลงจากโถงไปหากู้ม่อหร่าน แล้วยื่นมือแตะด้ามกระบี่ในอ้อมแขนของคิมซอนอา ปลายนิ้วไล้ผ่านหัวไหล่ที่พันผ้าพันแผลอยู่ใต้ชุดขาวผ้าไหมของนาง
ร่างของคิมซอนอาอ่อนยวบไปครึ่งหนึ่ง ใบหูขึ้นสีแดงระเรื่อ นางก้มหน้าโน้มเข้าหาฝ่ามือเขาเล็กน้อย กระดูกไหปลาร้าที่เผยพ้นคอเสื้อซึ่งเปิดออกนิดๆ ขาวผ่องสะท้อนแสงเทียนจนแสบตา
“ทัวปาหม่าง!”
กู้ม่อหร่านตะโกนไปทางนอกประตู
ทัวปาหม่างที่นั่งยองๆ แทะขาแกะย่างอยู่ใต้ระเบียงโยนกระดูกลงพื้น ใช้มือใหญ่เปื้อนน้ำมันเช็ดกับเกราะอกสองที ก่อนก้าวฉับๆ เข้ามาในประตู