นิ้วมือของสกุลหลี่ลูบไล้ขอบโต๊ะไปมา ผ้าเช็ดหน้าปักลายถูกนางบิดจนยับเป็นก้อน
เดิมทีนางเพียงคิดอาศัยงานเลี้ยงตักเตือนกู้ม่อหร่าน
เพิ่งส่งมอบการป้องกันอันหยางไป กู้ม่อหร่านก็พาสตรีกลุ่มหนึ่งมาเยือนจวน มองอย่างไรก็ไม่เหมือนมาเพื่อกินข้าว กลับคล้ายมาตั้งกฎให้จวนอันอ๋องเสียมากกว่า
นางแต่งเข้าราชวงศ์มาหลายปี ในมือกุมบัญชีเรือนในของจวนอันอ๋อง ทั้งยังมีตระกูลหลี่คอยหนุนหลัง ปกติแม้ต้องเผชิญหน้ากู้มั่วหลี นางก็ยังกล้ากล่าวคำหนักแน่นอยู่บ้าง
แต่วันนี้ไม่เหมือนเดิม
ทุกคำที่กู้มั่วหลีพูดล้วนแผ่วเบา ทว่ากลับกระทบถึงนางทุกคำ
“พี่สะใภ้ เหตุใดจึงไม่กินเล่า” กู้มั่วหลีคีบเนื้อปลาใส่ชามตนเอง “ปลานี้มีก้างมากไปหน่อย แกะก้างลำบาก บ่าวพวกนี้ก็ช่างไร้ไหวพริบ พี่สะใภ้กำลังตั้งครรภ์ ร่างกายล้ำค่า ควรขยับมือน้อยหน่อย จะได้ไม่เหนื่อย”
สกุลหลี่ฝืนยิ้ม “องค์หญิงช่างเอาใจใส่เสียจริง”
“สมควรแล้ว” กู้มั่วหลีเงยหน้ามองนาง “อย่างไรเด็กในครรภ์พี่สะใภ้ก็ล้ำค่า”
รอยยิ้มของสกุลหลี่ชะงักค้าง
แม่นมสองคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังนางสบตากัน รีบก้มหน้าลงแล้วเข้ามาช่วยแกะก้างปลาให้
หลินชิงไต้คร้านจะเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้ง จึงยกกาน้ำชารินเติมให้กู้มั่วหลี
เสิ่นหลิงเอ๋อร์ยื่นมือเปลี่ยนชามน้ำแกงอุ่นให้พระชายาอันอ๋อง
“หากพระชายารู้สึกไม่สบายพระวรกาย ควรทรงกริ้วน้อยลง ระหว่างตั้งครรภ์ลมปราณและโลหิตไม่มั่นคง อาการแน่นหน้าอก เวียนศีรษะ หรือปวดท้อง ล้วนต้องระวัง”
สกุลหลี่ฟังออกว่านางกำลังเตือน จึงกล่าวอย่างฝืนใจว่า “ขอบคุณที่เป็นห่วง”
กู้ม่อเฉินเอนกายอยู่บนเก้าอี้หวาย ประคองชามน้ำแกงขึ้นจิบคำหนึ่ง
น้ำแกงเย็นชืดแล้ว
เขาวางชามลง มองสตรีเต็มโต๊ะที่ต่างพูดกันคนละคำ เปลือกตายกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะลดกลับลงมองโต๊ะ