ทั้งสองถอยหลังพร้อมกัน
สายตาของฉว่างซ่างสือซานหลางจับจ้องไปยังมุมห้องลับ ที่นั่นมีกล่องไม้ใบหนึ่งวางอยู่ ภายในบรรจุระเบิดควันกับน้ำมันเพลิงสำรอง
ต้องรีบหนีแล้ว มิฉะนั้นหากบ่าวไพร่ของไอ้สารเลวนั่นมาถึง เกรงว่าชีวิตคงหาไม่
ผูไหลจางพุ่งเข้ามาอีกครั้ง ดาบโค้งฟาดใส่ไหล่เขาพร้อมเสียงหวีดหวิว
ฉว่างซ่างสือซานหลางยกดาบขึ้นรับ ด้ามดาบสะเทือนจนหลุดมือ ไหล่พลันถูกฟันเข้าอย่างจัง
คมดาบโค้งเฉือนเข้าเนื้อ เลือดไหลอาบแขนเสื้อ
เขากัดฟัน ยกเท้าเตะผูไหลจางกระเด็น ก่อนคว้าระเบิดควันจากกล่องไม้แล้วฟาดลงกับพื้น
ควันสีเทาขาวแผ่กระจายอย่างรวดเร็ว กลิ่นฉุนของตัวยาพุ่งเข้าจมูก
ผูไหลจางยกมือปิดปากกับจมูก ไล่ตามไปทางประตู
“ฉว่างซ่างสือซานหลาง หนีวันนี้ไปได้ แต่หนีวันหน้าไม่พ้นหรอก!”
ประตูหินของห้องลับถูกผลักเปิด ฉว่างซ่างสือซานหลางกุมไหล่ มุดเข้าไปในทางน้ำลับ
ผูไหลจางตามมาถึงหน้าประตู ฟันดาบโค้งใส่ประตูหินจนคมดาบสั่นสะท้าน
ในทางน้ำลับเหลือเพียงเสียงฝีเท้าที่ห่างออกไปทุกขณะ
เขายืนอยู่ท่ามกลางควัน ก้มมองรอยเลือดบนพื้น ก่อนจะมองแผนที่เส้นทางติดต่อทะเลตงไห่ที่เปียกชุ่มไปด้วยสุรา
ดินแดนทางใต้ของโครยาตกอยู่ในมือกองทัพวอโคแล้ว
แคว้นวอโคไม่มีทางยอมรามือ
แต่พวกโครยาก็ไร้กำลังจะยึดท่าเรือกลับคืนด้วยตนเอง
ผูไหลจางเก็บดาบโค้งเข้าฝัก เช็ดเลือดที่ฝ่ามือ
ไปหาท่านกษัตริย์ดีกว่า! ให้พระองค์มีรับสั่งขอความช่วยเหลือจากต้าเหยี่ยน!
เขาพลิกกายขึ้นม้า มุ่งหน้าไปยังนครหลวงของโครยา
……
อีกด้านหนึ่ง
เมืองอันหยาง
ปลายทางหลวงมีกองทหารม้ากลุ่มหนึ่งควบออกมาจากม่านหมอกยามเช้า
กีบม้าบดผ่านพื้นดินชื้นแฉะ โคลนกระเด็นเปรอะท้องม้า กลางขบวนมีธงอ๋องพื้นดำลวดลายทองผืนหนึ่งโบกสะบัด
โจวหวยหลี่ยืนอยู่บนหอประตูเมือง