“ยังเช้าอยู่เลย เพิ่งผ่านยามอู่เกิ้งมาไม่นาน”
กู้ม่อหร่านโอบเอวอุ่นร้อนและกระชับแน่นของมู่หรงเสวี่ยไว้ด้วยมือขวา ส่วนมือซ้ายก็โอบไหล่เนียนลื่นของคิมซอนอาอย่างเป็นธรรมชาติ ปลายนิ้วลูบไล้แอ่งกระดูกไหปลาร้าของนางเบา ๆ
ร่างคิมซอนอาสั่นสะท้าน ทว่านางมิได้หลบเลี่ยง กลับเชิดลำคอขาวผ่องเรียวยาวขึ้น主动 เอนแก้มแนบอกกู้ม่อหร่าน แล้วเอ่ยเสียงแผ่วว่า
“เมื่อก่อนซอนอาต้องตื่นมาฝึกกระบี่ตั้งแต่ยามอู่เกิ้งทุกวัน ตลอดสิบกว่าปีไม่เคยนอนหลับสนิทเช่นนี้เลย...
ที่แท้มีคนอยู่เคียงข้าง ในผ้าห่มก็อบอุ่นถึงเพียงนี้”
เสิ่นหลิงเอ๋อร์กับเมิ่งจิ่วหนิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็ค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ
เมิ่งจิ่วหนิงพลิกตัว ชุดนอนผ้าโปร่งสีม่วงอ่อนบนร่างเลิกขึ้นไปถึงเอวตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ ขาเรียวขาวราวรากบัวทั้งสองข้างพาดลงบนขาของคิมซอนอา
นางขยี้ตาพลางหาว เสียงหวานนุ่มเอ่ยว่า
“พี่ซอนอา รอท่านกลับจวนอ๋องไปกับพวกเรา แล้วจึงจะเรียกว่าครึกครื้นจริง ๆ
แม้พี่ซูเหยาจะคุมบัญชีดุไปสักหน่อย
แต่ทุกวันก็ให้คนตุ๋นน้ำแกงบำรุงสารพัดอย่าง
พี่หลิวหรูเยียนยังซื้อกระต่ายป่าที่ล่ามาจากหลังเขามาย่างให้ข้ากินด้วย...”
เสิ่นหลิงเอ๋อร์หน้าแดงพลางลุกขึ้นนั่ง คอเสื้อชั้นในผ้าไหมสีขาวบนร่างเปิดอ้า เผยให้เห็นผ้ารัดอกสีชมพูอ่อนด้านใน