เมืองเงินแห่งชายแดนตะวันตก อุโมงค์ระบายน้ำใต้ดิน
จาซีตาวาถุยเลือดข้นสีคล้ำคำสุดท้ายออกจากปาก ก่อนยกแขนเสื้อเช็ดเคราครึ้ม
เขาก้มมองเฉินฉิงที่หายใจรวยรินอยู่ในอ้อมแขน แล้วฉีกเสื้อหนังแกะที่สวมอยู่ออกอย่างรวดเร็ว ทว่าการเคลื่อนไหวกลับแผ่วเบายิ่ง เขาคลุมไหล่ผอมบางของเฉินฉิงไว้ มือใหญ่ที่ปกติใช้กวัดแกว่งดาบหนักชะงักค้างกลางอากาศ ก่อนจะวางลงบนแผ่นหลังของเฉินฉิง ตบเบา ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เฉินฉิงเพิ่งรวบรวมลมหายใจกลับคืนจากความเจ็บปวดแสนสาหัส พอมือใหญ่ด้านกระด้างนั้นสัมผัสแผ่นหลัง ขนบนตัวเขาก็ลุกชันขึ้นมาทันที
หางตากระตุกเล็กน้อย เขาฝืนยิ้มเจื่อนอย่างอ่อนแรง มือขวาสั่นระริกสอดเข้าไปในอกเสื้อ คว้าแผนที่เส้นทางลับบนหนังแกะที่วาดเตรียมไว้ก่อนแล้ว ยัดใส่มือจาซีตาวา
“ท่านแม่ทัพ...” เฉินฉิงใช้มือซ้ายกุมบาดแผลลูกธนูที่ไหล่ซ้าย หอบหายใจหนักสองครั้ง เสียงแหบพร่าอย่างยิ่ง
“พวกคนถูกปรุงยาของหยางเถี่ย...ยามกำเริบ จะอาศัยฟังเสียงจากหูเท่านั้น”
จาซีตาวากำแผนที่หนังแกะไว้แน่น นิ้วหยาบกร้านลูบหลังมือเย็นเฉียบของเฉินฉิง พลางพยักหน้ารัว
“ท่านกุนซือ ค่อย ๆ พูด ข้าฟังอยู่!
ท่านเสียเลือดไปมาก อย่าฝืนจนเหนื่อยล้า!”
เฉินฉิงข่มกลั้นแรงกระตุ้น ชี้ไปยังกากบาทสีแดงทางตะวันตกของแผนที่ “ในร่างพวกมันเต็มไปด้วยหนอนด้วงศพ พวกมันกลัวไฟแรงที่สุด
ท่านแม่ทัพลัดเลาะไปตามอุโมงค์นี้จนออกนอกเมือง แล้วมุ่งหน้าไปค่ายใหญ่เขาซี ระดมทหารม้าชั้นยอดห้าพันนายจากกองทัพเก่าที่ยังไม่เคยกินยาแดง
พรุ่งนี้ยามเที่ยง ฆ่าวัวแพะสักหลายสิบตัว ใช้เลือดสดเปิดทางเป็นเหยื่อล่อ พาคนถูกปรุงยาทั้งหมดไปยังคลังน้ำมันใต้ดินในย่านตะวันตก...
จุดไฟเผาครั้งเดียว ก็เผาพวกมันให้กลายเป็นเถ้าถ่านได้”
จาซีตาวาจ้องใบหน้าซีดไร้สีเลือดของเฉินฉิง ขอบตาพลันแดงก่ำ