กู้ม่อหร่านยกมือซ้ายที่ไม่ได้ถูกทับขึ้นนวดหว่างคิ้ว พลางสงสัยว่าตนจะเหน็ดเหนื่อยเกินไปจากเรื่องเมื่อคืน จนเกิดภาพหลอนหรือไม่
เขาจ้องอักษรสีแดงเลือดบรรทัดหนึ่งบนแผงระบบอย่างละเอียด “ค่าความรู้สึกดีของจาซีตาวาที่มีต่อเฉินฉิง: 92”
พลันรู้สึกคลื่นเหียนขึ้นมาในท้อง
เจ้าเด็กเฉินฉิงนั่นแม้จะหน้าตาสะอาดสะอ้าน ดูสุภาพเรียบร้อยจริง ทว่ากลับเป็นไม้ไผ่ผุที่มีน้ำเน่าเต็มท้อง ถึงขั้นขายอันอ๋องได้เชียวนะ!
ที่เขาส่งเจ้านั่นไปยังชายแดนตะวันตก ก็เพื่อให้แฝงตัวเป็นสายลับและบ่อนทำลายขวัญทหารถู่ปัว
เหตุใดเจ้านั่นถึงทำลายรสนิยมทางเพศของแม่ทัพใหญ่ถู่ปัวเสียเองเล่า?
“อืม…ท่านอ๋อง กลางดึกดื่นเช่นนี้ เหตุใดร่างกายถึงเกร็งแข็งราวกับก้อนหิน?”
มู่หรงเสวี่ยที่นอนพาดอยู่บนอกขวาของกู้ม่อหร่านถูกความเคลื่อนไหวของเขาปลุกให้ตื่น
แม่ทัพหญิงผู้กวัดแกว่งทวนเงินเข่นฆ่าคนในสนามรบโดยไม่กะพริบตาผู้นี้ บัดนี้เงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาปรือ
ผมขาวยุ่งสยายลงบนไหล่เปลือยของกู้ม่อหร่าน
นางเท้าคางเรียวขาวผ่องอย่างเกียจคร้าน ส่วนทรวดทรงอวบอิ่มใต้เอี๊ยมสีแดงชาดเบียดกับข้อศอกของกู้ม่อหร่านจนเป็นรูปทรงเย้ายวน
มู่หรงเสวี่ยหาวหวอด ก่อนคว้าผ้านวมแพรข้างกายขึ้นมา