กู้ม่อหร่านพลิกข้อมือ โยนม้วนเอกสารลับของบาคุฟุไปตรงหน้าหัวเข่าของทหารส่งสาร
ม้วนเอกสารกระแทกแผ่นศิลาเขียวที่แตกหัก กลิ้งไปสองรอบ ก่อนจะเปื้อนโคลนดำเป็นชั้น
“องค์หญิงอุจิของพวกเจ้า ทาคาชิ ไนนาโกะ หน้าตาพอดูได้หรือไม่?”
กู้ม่อหร่านมองลงมาจากเบื้องบน ปลายรองเท้าบูตเขี่ยพื้นตรงเหนือศีรษะทหารส่งสารเบา ๆ
ทหารส่งสารหมอบอยู่บนพื้น หน้าผากแนบแผ่นศิลา โขกลงไปดังปัง ๆ ไม่นานก็มีเลือดไหลอาบหน้าผาก
“ทูลท่านอ๋องแห่งต้าเหยี่ยน!
องค์หญิงอุจิของพวกเราเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งแห่งเกียวโต!
ผิวพรรณขาวผ่องดุจหิมะบนภูเขาฟูจิ!
ขอเพียงทหารสวรรค์แห่งต้าเหยี่ยนยอมถอยไปสามสิบลี้ พรุ่งนี้ยามเฉิน บาคุฟุจะส่งองค์หญิงพร้อมเงินแท่งหนึ่งล้านตำลึงเข้าค่ายทหารของท่านอ๋อง!”
หลินชิงไต้ยืนอยู่ทางซ้ายมือของกู้ม่อหร่าน เหลือบมองท่านอ๋องของตนอย่างเฉียง ๆ
นางจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าท่านอ๋องผู้นี้พอเห็นหญิงงามก็แทบเดินไม่เป็น?
อีกอย่าง จับตัวพระธิดาแท้ ๆ ของจักรพรรดิญี่ปุ่นไว้ได้ ก็มีตัวประกันอยู่ตรงหน้า ไม่ใช้ก็เสียของ
นางก้าวไปข้างหน้า เหยียบม้วนเอกสารลับไว้ด้วยรองเท้าบูตศึก ก่อนชักฝักกระบี่อ่อนจากเอว แล้วฟาดใส่ข้างแก้มทหารส่งสารดังเพียะ
“ไสหัวกลับไปบอกแม่ทัพของพวกเจ้า พรุ่งนี้ยามเฉินหากคนยังมาไม่ถึง พวกเจ้าตายแน่”
ใบหน้าครึ่งซีกของทหารส่งสารบวมเป่ง เขาถุยฟันกรามซี่หนึ่งที่เปื้อนเลือดออกมา แล้วคลานล้มลุกคลุกคลานไปถึงม้า ก่อนพลิกตัวขึ้นขี่ควบออกไป
หลินชิงไต้ก้มลงเก็บม้วนเอกสารลับ ใช้นิ้วหัวแม่มือแกะครั่งสีม่วงทองชิ้นหนึ่งออกด้วยเล็บ แล้วยกขึ้นดม