คิมซอนอาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเบือนหน้ามองด้ามดาบ แล้วกัดริมฝีปากยืนกรานทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่า
“ถึงอย่างนั้นก็เป็นแค่เรื่องบังเอิญ! พวกเขาติดตามข้ามา 3 ปี ไม่มีทางสมคบคิดกับชาวญี่ปุ่นแน่!”
กู้ม่อหร่านคร้านจะต่อปากต่อคำกับนาง จึงพยักพเยิดไปทางทัวปาหม่างที่อยู่ข้างกาย
“ถอดรองเท้าหัวหน้าคนนั้นออก”
ทัวปาหม่างเดินเข้าไป ฝ่ามือใหญ่ราวพัดจับข้อเท้าของนายกองผู้นั้น ก่อนกระชากรองเท้าผ้าชาวโครยอและถุงเท้าฝ้ายออกดังแคว่ก
ใต้แสงเพลิง ระหว่างนิ้วหัวแม่เท้ากับนิ้วชี้ของเท้าข้างนั้นมีหนังด้านสีเหลืองขาวหนาเป็นชั้น
“ชาวโครยอสวมรองเท้าผ้า”
กู้ม่อหร่านโอบไหล่คิมซอนอา แล้วฉุดนางขึ้นจากพื้นอย่างไม่ออมมือ ดึงเข้ามาแนบอก คางเกยบนกระหม่อมของนาง
“มีแต่ชาวญี่ปุ่นที่สวมเกี๊ยะไม้เป็นประจำเท่านั้น ที่จะมีหนังด้านระหว่างนิ้วเท้าเช่นนี้
ซอนอา หากสายตาเจ้าไม่ดีจริง ๆ คืนนี้ข้าจะกลับไปช่วยรักษาให้ถึงห้อง”
สายลับบาคุฟุที่ปลอมตัวเป็นนายกองชาวโครยอซึ่งอยู่บนพื้นเห็นว่าตัวตนถูกเปิดโปง จึงเอียงศีรษะแล้วกัดถุงพิษที่ซ่อนไว้ในปกเสื้อ เลือดดำไหลย้อยออกจากมุมปาก
สีหน้าคิมซอนอาเปลี่ยนไปอย่างมาก นางสะบัดมือกู้ม่อหร่านออกแล้วคิดจะห้ามอีกฝ่ายกลืนพิษ
“ห้ามตาย! รีบบอกมาว่าใครส่งเจ้ามา!”
สายลับเหลือบตาขึ้น มือทั้งสองที่ถูกมัดไว้ด้านหลังพลันกระชากเชือกป่านจนขาด มีดสั้นยาว 3 นิ้วเลื่อนออกจากแขนเสื้อ เขาพลิกข้อมือแทงใส่ลำคอขาวผ่องของคิมซอนอา!